Un relato budista

Posted by Xoán Abeleira | Posted in budismo, Traducións | Posted on 18-02-2018

 

E EL ERA un profesor novo a facer unha viaxe por mar. Un home extremadamente culto que ostentaba un gran número de títulos tralo seu nome pero que tiña moi pouca experiencia verbo da vida. Entre a tripulación do barco no que viaxaba aquel mozo letrado había un vello mariñeiro analfabeto, quen todos os seráns ía ó camarote daquel para sentilo perorar sobre os máis diversos temas.
Un serán, cando o mariñeiro estaba a piques de saír do camarote despois de varias horas de charla, o profesor preguntoulle:
– Oíches, ancián? Ti estudaches xeoloxía?
– El que é iso, señor?
– A ciencia da terra.
– Non, señor, eu nunca lle fun a escola nin universidade ningunha. Xamais lle estudei nada.
– Ai, ancián, pois… perdiches a cuarta parte da túa vida.
O vello mariñeiro marchou amoucado. ¨Se un home tan estudado o afirma, daquela será certo¨, pensou. ¨Perdín a cuarta parte da miña vida!¨
De novo, o seguinte serán, cando o vello mariñeiro estaba a piques de saír do camarote, o profesor guindoulle unha pregunta:
– Oíches, ancián? E ti estudaches oceanografía?
– El que é iso, señor?
– A ciencia da auga.
– Non, señor, xamais lle estudei nada.
– Ai, ancián, pois… perdiches a metade da túa vida.
O vello marchou aínda máis amoucado có serán anterior. ¨Iste home tan estudado afírmaoo: perdín a metade da miña vida.¨
Unha vez máis, o seguinte serán, o profesor volveu facerlle outra pregunta:
– Oíches, ancián? E ti estudaches meteoroloxía?
– El que é iso, señor? Na vida lle sentín falar de tal couso.
– Como? É a ciencia do vento, da choiva, do tempo que vai!
– Pois… non, señor. Xa lle dixen que eu nunca lle fun á escola. Xamais lle estudei nadiña.
– Ai, ancián! Non estudaches a ciencia da terra na que vives? Non estudaches a ciencia do mar no que gañas o sustento? Non estudaches a ciencia do tempo que enfrontas a cotío? Daquela, perdiches as tres cuartas partes da túa vida!
O vello sentiuse moi desgrazado. ¨Iste home tan estudado afirma que perdín as tres cuartas partes da miña vida, e hache ser certo!¨
Mais ó día seguinte… O vello mariñeiro entrou correndo no camarote do profesor e berroulle:
– Oíu, señor profesor! E vostede estudou nadoloxía?
– Como nadoloxía? Que significa iso?
– Que se sabe nadar, señor!
– Non. Non sei nadar…
– Ai, señor profesor, pois… daquela perdeu toda a súa vida. O barco vén de chocar contra unha rocha e está a afundirse! Quen saiba nadar chegará á outra ribeira; quen non, afogará. E vostede… ai, lamento dicirllo… perdeu a súa vida.
Extracto de The Art of Living: The Vipassana Meditation, de William Hart e S. N. Goenka. Tradución inédita de X.A. dedicada á memoria do mestre Goenka, que tanto ben fixo a e espallou pola humanidade. Co meu eterno agradecemento. Sadhu!


Cadro de Turner: ¨A tormenta de neve¨.

Crítica de Juan Ángel Juristo sobre ¨Illuminations (Painted Plates)¨

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Críticas, Traducións | Posted on 03-02-2018

Rimbaud, cuando la Modernidad se hizo moderna

Retrato de Abeleira coma Baudelaire, por Tono Galán

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Amig@s, Fotos alleas, Tono Galán | Posted on 03-02-2018

Manifesto do Movemento Surrealista Internacional contra o chamado ¨Surrealism Now¨

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Movemento Surrealista Internacional | Posted on 20-01-2018

NON! AO REGRESO DOS TEMPLARIOS DO LIXO
Sobre as actividades fraudulentas de ¨Surrealism Now¨

O que hoxe se etiqueta como ¨arte¨ non ten nada que ver coa Imaxinación e o Marabilloso, e na maioría dos casos, non é máis ca unha versión reinventada do miserabilismo que domina o mundo. Xaora, hai excepcións: eses brillos osixenados que perseguimos na nosa procura do ouro do tempo, marabillas inspiradas que nunca seguirán as regras da estética académica. O que de verdade nos interesa no terreo artístico é o acto de crearmos en si, máis cós resultados: como xa o deixou ben claro André Breton en 1929, no seu ensaio ¨Surrealismo e pintura¨, non existe unha ¨arte surrealista¨ como tal. A pintura, a poesía, a fotografía, a escultura e mailo cine, entre outras actividades, son, para nosoutras e nosoutros, medios para transformarmos a nosa relación co mundo. A inspiración poética non é un fenómeno secundario para todas e todos nós; é algo esencial para toda arte auténtica. Abandonar a inspiración poética a prol das presións sociais ou do mercado daría lugar á absurda consecuencia de destruír o espírito creativo en si.

A submisión total aos códigos sociais conformistas e ás regras do mercado por parte dunha asociación de pseudoartistas que se fan chamar enganosamente ¨Movemento Internacional Surrealism Now¨ obríganos a previr a todas e a todos os simpatizantes do surrealismo contra semellante banda de estafadores e de proveedores de lixo.

Baixo o liderado dun tal Santiago Ribeiro, esta agrupación xa se manifestou, en 2014, nunha exposición colectiva na histórica Sé dos Cabaleiros Templarios da cidade de Condeixa, preto de Coimbra, Portugal.

Agora, a mesma banda, aínda dirixida polo Sr. Ribeiro, quen informou aos medios de que el é “o líder principal” do “grupo surrealista máis grande do mundo”, con máis de cen participantes de máis de vinte e cinco países, disque, e que conta con tantos artistas de pintura mural relixiosa e militaristas entre os seus membros, está unha vez máis expoñendo en Condeixa -evento amplamente publicitado. Velaquí algunhas citas dunha entrevista con Santiago Ribeiro que deitan algo de luz verbo da ¨filosofía¨ da empresa ¨Surrealism Now¨:

¨O surrealismo no século XXI é completamente diferente do movemento que apareceu en 1924, cando Breton lanzou o seu manifesto. As realidades de hoxe son completamente diferentes: arestora temos o calentamiento global, o capitalismo xeneralizado e unha forma completamente diferente de comunicar…¨

¨Se o surrealismo quere sobrevivir, ten que vivir de acordo coa era actual…¨

¨O surrealismo, segundo os principios de Breton, non é algo ao que me gustaría pertencer…¨

¨A miña propia pintura ten unha antiga atmosfera de crucifixión…¨

¨Algo que non existe, a iso chamo eu eu chamo surreal…¨

¨Hai lugares no noso país de tal beleza que aproveitamos a oportunidade para falar sobre a súa riqueza cultural e histórica, mentres promovemos a nosa arte asemade…¨

Perante estas afirmacións e actuacións, perante este oportunista Ribeiro e a súa banda de ¨Surrealism Now¨, nosoutras e nosoutros retrucamos:

MALDITOS! As aspiracións do verdadeiro surrealismo están noutra parte, [XALUNDES]: a chegada dunha nova civilización na que a realidade banal deveña unha marabillosa surrealidade. Nós desprezamos as vosas ridículas, demagóxicas e cacofónicas manifestacións porque falsifican as ambicións e mailas aspiracións do surrealismo tentando obter réditos comerciais mediante unha actividade fraudulenta.

SINADO POR:

Xoan Abeleira; Jaime Alfaro; Alberto Assumpção; Melatonino Beal; Magdalena Benavente; Jan Bervoets; Verónica Cabanillas; Miguel de Carvalho; Eugenio Castro; José Miguel Pérez Corrales; Daniel Cotrina; David Coulter; Kenneth Cox; Célia Cymbalista; Luke Dominey; Guy Ducornet; Kathleen Fox; Victor Fuentes Marambio; Tono Galán; Javier Gálvez; Guy Girard et les autres membres du Groupe de Paris du Mouvement Surréaliste; Xesús González Gómez; Allan Graubard; Vicente Gutiérrez Escudero; Janice Hathaway; Beatriz Hausner; Mazo Heck; Rodrigo Hernández Piceros; Dale Houston; Bill Howe; Karl Howeth; Joseph Jablonski; Bruno Jacobs; Alex Januário; Patrick Lepetit; Sergio Lima; Rik Lina; Léo Litha; Michael Löwy; Alexandre Magno; Lurdes Martínez; Armando McMurray; Richard Misiano-Genovese, Luiz Morgadinho; David Nadeau; Peter Overton; Jean-Pierre Paraggio; Gregorio Paredes; Nelson de Paula; Seixas Peixoto; Pierre Petiot; Pedro Prata; Carlos Rangel; Raman Rao; Alejandro Rejon Huchin; John Richardson; José Manuel Rojo; Penelope Rosemont; Enrique de Santiago; Gregg Simpson; Dan Stanciu; Ludovic Tac; Jonathan Tarry; Laurens Vancrevel; Rodrigo Verdugo Pizarro; Cristina Vouga; Claudia Vila; Her de Vries; Richard Waara; Zazie Evi Möchel;
siendo miembros de los siguientes grupos: Cabo Mondego Section of Portuguese Surrealism; Grupo Surrealista de Madrid; Leeds Surrealist Group; Groupe de Paris du Mouvement Surréaliste; Chicago Surrealist Group; Xalundes/Grupo Surrealista Galego; Brumes Blondes, Holland; Grupo Surrealista Derrame (Chile); Grupo Surrealista de São Paulo; Grupo Surrealista Agharta (Chile); Grupo DeCollage (São Paulo); Groupe le Vertèbre et le Rossignol; Peculiar Mormyrid Group;
unidos e unidas surrealistas independientes e simpatizantes;
actuando xuntos polo Movemento Surrealista Internacional.

[Publicado en varias linguas. Tradución ó galego de X.A. ]

Un poema de Gary Snider

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Traducións | Posted on 13-01-2018

FACEMOS OS NOSOS VOTOS
XUNTO CON TODOS OS SERES

Comendo un bocadillo
Choiando na fraga,
Namentres unha gama

Atanisca un lirio de California na neve ,
Ollándonos mutuamente,
Mascando asemade.

Un bombardeiro procedente de Beale
Sobrevoa as nubes
Enchendo o ceo de brúo.

Ela ergue a choliña, sente,
Agarda ata que o son se esvaece.
E eu coma ela.

 

Gary Snider

Tradución inédita de X.A.

¨Labirinto¨, de Henri Michaux

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Henri Michaux, Poemas alleos, Traducións | Posted on 08-12-2017

LABIRINTO

Labirinto, a vida, labirinto, a morte
Labirinto sen fin, di o Mestre de Ho.

Todo afunde , nada libera.
O suicida renace a un novo sufrimento.

A prisión dá a unha prisión,
O corredor dá a outro corredor:

Quen cre desenrolar o rolo da súa vida
Non desenrola ren en absoluto.

Nada desemboca en ningures.
Tamén os séculos viven su a terra, di o Mestre de Ho.

Henri Michaux,
Probas, exorcismos.

Un poema de Henri Michaux

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Henri Michaux, Poemas alleos | Posted on 30-11-2017

O mal é o ritmo dos demais.

 

Por que toco o tambor agora?
Para a miña barreira
Para romper as vosas barreiras
Para franquear a onda crecente de novos empecedores
Para auscultarme
Para tomarme o pulso
Para precipitarme
Para acougar
Para deixar de confundirme coa vila con ELES co país con onte
Para manterme a cabalo firme

 

Contra Versalles
Contra Chopin
Contra o alexandrino
Contra Roma
Contra Roma
Contra o xurídico
Contra o teolóxico
Contra Roma
Tambor á crítica
Tambor moenda
Tambor buxaina
de pé dándolle as costas á foxa
sen dinastía sen bispado
sen protectores sen paralizadores
sen aloumiños sen inclinarse
Tambor do peito da terra
Tambor dos homes co corazón semellante a puñazos
Contra Bossuet
Contra a análise
Contra a tribuna a cátedra o púlpito da Verdade
Para rachar
Para contraatacar
Para contrarrestar
Para machucar
Para acelerar
Para precipitar
Para botar abaixo
Para abandonar o posto de traballo
Para rir na fogueira
Para abalanzarme
Para abalanzarme
Contra a arpa
Contra as irmás da arpa
Contra os panos
Para abalanzarme
Para abalanzarme
Para abalanzarme

 

Contra o Número Áureo.

 

 

Carballo, versión II (Historia dunha palabra)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar | Posted on 28-11-2017

Un día, disque da Idade de Pedra, alguén, probablemente unha muller, estaba, poñamos, apañando landras. Cando xa tiña o cesto cheo, tocou a cortiza da árbore que se erguía dediante dela, alzou a vista ás pólas, ficou un intre pensando e dixo por vez primeira: ¨Carballo.¨
10.000 anos, cando menos, despois, un soldado romano apuntou coa súa espada á tataratataraneta daquela muller, que estaba tamén a apañar landras, e guindoulle: ¨Iso non se chama ´carballo´. Chámase ´robur´.¨ A partir de entón, a muller, cando estaba arrodeada de romanos, dicía ¨robur¨, mais no seu cor seguía a ecoar ¨carballo¨…
11.500 anos, cando menos, despois, un soldado español apuntou coa súa espada á tataratataraneta daquela muller, que estaba tamén a apañar landras, e guindoulle: ¨Iso non se chama ´carballo´. Chámase ´roble´.¨ A partir de entón, a muller, cando saía da súa aldea, dicía ¨roble¨, mais no seu cor seguía a ecoar ¨carballo¨…
Hoxe, cada día son menos as nenas e os nenos que senten ecoar no seu cor esas tres sílabas: ¨Car-ba-llo¨…
Mais a palabra fica, sobrevive aínda, tan teimudiña…

Carballo

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar | Posted on 28-11-2017

CARBALLO

Un día, alguén -se cadra unha muller- pronunciou por vez primeira a palabra ¨carballo¨. Un día, seica, da Idade de Pedra. (E a palabra ¨cosco¨, e a palabra ¨carqueixa¨, e a palabra ¨meda¨…) Non é de estrañar, daquela, que o lubre da carballeira sexa o lugar máxico, ritual, comunal por excelencia do meu país, do meu pobo. Non é de estrañar que aínda arestora en algures se lle renda culto ó carballo, se depositen velas, exvotos… a carón das súas raíces.
Aquil día sublime, faltaban cando menos 10.000 anos pra que o Imperio Romano invadise a Gallaecia, e nos impuxese a palabra ¨quercus¨. Aquíl día marabilloso faltaban cando menos 11.500 anos pra que o Imperio Español asoballase o Reino de Galicia e nos impuxese a palabra ¨roble¨….
Secasí, a palabra -tan teimuda ela!- ficou, sobreviviu…
Nin a palabra ¨carballo¨ nin a árbore que nomea deberían desaparecer endexamais da face da terra. Nin a palabra ¨roble¨, xaora, nin a palabra ¨oak¨…
E quen non comprenda iso, quen non defenda iso non é dign@ de xacer, de soñar su as pólas de árbore ningunha.

Carballo do Anxo, 1.500 anos de idade.

Jean-Pierre Duprey traducido por Álvaro Cunqueiro

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Amig@s, Traducións alleas | Posted on 21-11-2017

O meu amigo e compañeiro do GSG, Xesús González Gómez, envíame iste novo achado: un poema de Duprey traducido, con pseudónimo, por Cunqueiro:
Scan-1