¨Labirinto¨, de Henri Michaux

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Henri Michaux, Poemas alleos, Traducións | Posted on 08-12-2017

LABIRINTO

Labirinto, a vida, labirinto, a morte
Labirinto sen fin, di o Mestre de Ho.

Todo afunde , nada libera.
O suicida renace a un novo sufrimento.

A prisión dá a unha prisión,
O corredor dá a outro corredor:

Quen cre desenrolar o rolo da súa vida
Non desenrola ren en absoluto.

Nada desemboca en ningures.
Tamén os séculos viven su a terra, di o Mestre de Ho.

Henri Michaux,
Probas, exorcismos.

Un poema de Henri Michaux

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Henri Michaux, Poemas alleos | Posted on 30-11-2017

O mal é o ritmo dos demais.

 

Por que toco o tambor agora?
Para a miña barreira
Para romper as vosas barreiras
Para franquear a onda crecente de novos empecedores
Para auscultarme
Para tomarme o pulso
Para precipitarme
Para acougar
Para deixar de confundirme coa vila con ELES co país con onte
Para manterme a cabalo firme

 

Contra Versalles
Contra Chopin
Contra o alexandrino
Contra Roma
Contra Roma
Contra o xurídico
Contra o teolóxico
Contra Roma
Tambor á crítica
Tambor moenda
Tambor buxaina
de pé dándolle as costas á foxa
sen dinastía sen bispado
sen protectores sen paralizadores
sen aloumiños sen inclinarse
Tambor do peito da terra
Tambor dos homes co corazón semellante a puñazos
Contra Bossuet
Contra a análise
Contra a tribuna a cátedra o púlpito da Verdade
Para rachar
Para contraatacar
Para contrarrestar
Para machucar
Para acelerar
Para precipitar
Para botar abaixo
Para abandonar o posto de traballo
Para rir na fogueira
Para abalanzarme
Para abalanzarme
Contra a arpa
Contra as irmás da arpa
Contra os panos
Para abalanzarme
Para abalanzarme
Para abalanzarme

 

Contra o Número Áureo.

 

 

Carballo, versión II (Historia dunha palabra)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar | Posted on 28-11-2017

Un día, disque da Idade de Pedra, alguén, probablemente unha muller, estaba, poñamos, apañando landras. Cando xa tiña o cesto cheo, tocou a cortiza da árbore que se erguía dediante dela, alzou a vista ás pólas, ficou un intre pensando e dixo por vez primeira: ¨Carballo.¨
10.000 anos, cando menos, despois, un soldado romano apuntou coa súa espada á tataratataraneta daquela muller, que estaba tamén a apañar landras, e guindoulle: ¨Iso non se chama ´carballo´. Chámase ´robur´.¨ A partir de entón, a muller, cando estaba arrodeada de romanos, dicía ¨robur¨, mais no seu cor seguía a ecoar ¨carballo¨…
11.500 anos, cando menos, despois, un soldado español apuntou coa súa espada á tataratataraneta daquela muller, que estaba tamén a apañar landras, e guindoulle: ¨Iso non se chama ´carballo´. Chámase ´roble´.¨ A partir de entón, a muller, cando saía da súa aldea, dicía ¨roble¨, mais no seu cor seguía a ecoar ¨carballo¨…
Hoxe, cada día son menos as nenas e os nenos que senten ecoar no seu cor esas tres sílabas: ¨Car-ba-llo¨…
Mais a palabra fica, sobrevive aínda, tan teimudiña…

Carballo

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar | Posted on 28-11-2017

CARBALLO

Un día, alguén -se cadra unha muller- pronunciou por vez primeira a palabra ¨carballo¨. Un día, seica, da Idade de Pedra. (E a palabra ¨cosco¨, e a palabra ¨carqueixa¨, e a palabra ¨meda¨…) Non é de estrañar, daquela, que o lubre da carballeira sexa o lugar máxico, ritual, comunal por excelencia do meu país, do meu pobo. Non é de estrañar que aínda arestora en algures se lle renda culto ó carballo, se depositen velas, exvotos… a carón das súas raíces.
Aquil día sublime, faltaban cando menos 10.000 anos pra que o Imperio Romano invadise a Gallaecia, e nos impuxese a palabra ¨quercus¨. Aquíl día marabilloso faltaban cando menos 11.500 anos pra que o Imperio Español asoballase o Reino de Galicia e nos impuxese a palabra ¨roble¨….
Secasí, a palabra -tan teimuda ela!- ficou, sobreviviu…
Nin a palabra ¨carballo¨ nin a árbore que nomea deberían desaparecer endexamais da face da terra. Nin a palabra ¨roble¨, xaora, nin a palabra ¨oak¨…
E quen non comprenda iso, quen non defenda iso non é dign@ de xacer, de soñar su as pólas de árbore ningunha.

Carballo do Anxo, 1.500 anos de idade.

Jean-Pierre Duprey traducido por Álvaro Cunqueiro

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Amig@s, Traducións alleas | Posted on 21-11-2017

O meu amigo e compañeiro do GSG, Xesús González Gómez, envíame iste novo achado: un poema de Duprey traducido, con pseudónimo, por Cunqueiro:
Scan-1

Surreal Campo das Estrelas

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Amig@s, Artigos alleos, Superrealismo | Posted on 01-11-2017

O mestre que non se cre tal, Xesús González Gómez, envíame iste artigo de Álvaro Cunqueiro -que os honra sobremaneira, a Cunqueiro e a González, quen o recolleu nun volume de artigos do primeiro.
Sempre me pareceu moi inxusto que a maioría dos poetas do 27 -agás excepcións, coma Cernuda- negasen a innegable influencia do superrealismo nas súas obras -cando, sen il, nin Lorca, nin Aleixandre, nin Alonso… terían escrito as súas mellores obras. E, niste senso, non podo senón quitarme o chapeu dediante de Cunqueiro.
Eluard compostela

A DOUTÁN. Xornadas surrealistas.

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Exposicións, Presentacións, Propostas culturais | Posted on 25-10-2017

 

Xornadas surrealistas co gallo da presentación da exposición ¨A VIDA DENDE O OUTRO LADO: O surrealismo galego-portugués”, prevista para febreiro-marzo do 2019, na Coruña.

Venres 27 de outubro
17.30 Integracion activa na xeroperformance do creador brasileiro
Paulo Bruscky.
18.00 Relatorio de soños. Onilirismo, falando abertamente cos ollos pechados.
19.30 Creacións poético-musicais de João Sousa.
20.00 Posta en común do libro ¨O pronunciábel dia da súa morte¨, de Xesús González Gómez (verbo da recepción na Península Ibérica da noticia do pasamento de André Breton) e mais doutras diversas publicacións do Grupo Surrealista Galego.

Sábado 28 de outubro
18.00 ¨A lingua das pedras¨, faladoiro verbo do amor tolo polas pedras no xamanismo, no celtismo, no romanticismo, no simbolismo e no surrealismo. Coios e coídos como plataformas cara ó outro lado. Mostra de pedras intervidas a doután por divers@s convidad@s.
19.30 Liberdade poética, liberdade de acción.
19.30 Performance de Enrique Tenreiro.
20.30 ¨A vida dende o outro lado¨, presentación do proxecto. Un pasado en presente cara ó futuro…

Organizan e coordinan:
Tono Galán + Xoán Abeleira
co apoio da Concellería de Cultura da Coruña e maila Fundación Luís Seoane.
Participan e colaboran inmensamente: Tiago Alves, Isabel Andrade, Arturo Casas, Pedro Casteleiro, Roberto Castro, Javier Correa Corredoira, François Davo, Julián Díaz, Alfredo Ferreiro, Xesús González Gómez, Begoña Paz, Begoña Pastoriza, Xulia Regueiro, Sol Rivas, Blanca Silva, João Sousa, Enrique Tenreiro, Sofía Torreiro, Ramiro Torres, Karlotti Valle, Ana Zapata…
e vós…outr@s… e máis…
pois estamos abert@s ó Aberto…
SEMPRE A DOUTÁN.

https://www.facebook.com/events/871483949674274/

Automonotipo (homenaxe a Ana Zapata)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Ana Zapata, Fotografías de meu | Posted on 16-06-2017

¨Monotipos¨, de Ana Zapata, na Cruña.

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Ana Zapata, Exposicións | Posted on 16-06-2017

Tagged Under :

Pola senda de San Amaro (Limerick)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in inéditos, Poemas propios | Posted on 16-05-2017

POLA SENDA DE SAN AMARO

(Limerick)

A lombos dun xinete sen cabalo

Trotaba ledamente o seu vasalo

Carrando un can palleiro cheo de pulgas:

Tropeza o cabaleiro – cae o vasalo –

Machuca o can – e os tres finan coas pulgas.

X.A.

A Alfred Jarry e Edward Lear.

Obra de Javier Pagola: “Cabalo pantasmal”.