Estelas (II)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Estelas | Posted on 27-03-2011

 

  • O momento no que a Arte deixou de ser unha Arte Viva, vencellada coa Comunidade e a [súa] Natureza, mailo momento no que os novos sacerdotes, a caste dos sacerdotes, se apoderou da súa espiritualidade, foron, psicoloxicamente falando, os sucesos máis tráxicos da Historia da Humanidade.
  • Supoño que a xente, coma min, que ve no budismo o maior logro espiritual da Humanidade se preguntará moitas veces por qué, daquela, esta non avanza nise senso. Se cadra porque no budismo, a diferenza do que acontece nas relixións, non abonda con “rezar e ir a misa” pra se salvar, senón que nil, nesa ciencia do espírito, é un mesmo quen ha de atinxir a súa propia liberación. E ise, abofé, é un traballo ben arduo: “Camiñar polo gume da navalla” absoluta/mente só, téndote a ti mesmo coma único acubillo.
  • Na meditación, avánzase claramente por estratos: estratos de concentración, estratos de absorción. Nise descenso ascensional, cada un dos pasos vén marcado por un aumento da escuridade, que, a modo de tea, cae sobre os ollos (aínda que estean pechados). Mais a luz, asemade, medra, fortifícase e devén, sobre ise pano de fondo, máis vizosa e escintilante, a medida que ela se manifesta en nós, estrelampados.
  • Nos días de temporal, os mariñeiros aproveitan pra aquelaren os seus trebellos, pra arranxaren o estragado.
  • “Sacha, esterca e, se o fas ben, terás boa colleita” (Refraneiro popular).
  • Cada intre que paso sen min/ É un triunfo sobre min./ Cada intre que avanzo en min/ É un paso cara a min/ Sen min./ Definitivo.
  • A miña praxe da escrita automática –entendida coma unha cura de desintoxicación e, asemade, coma unha vía paralela de coñecemento– ha de apoiarse, forzosamente, na meditación. Un oído que se oe a si mesmo. Unha mente consagrada a desvelarse a si mesma.
  • Pra min traducir é captar: “recoller axeitadamente as augas dun manancial; percibir por medio dos sentidos e da intelixencia; recibir, recoller sons, imaxes, ondas…” Nise verbo está todo contido. Unha vez captado interior/mente un autor e maila súa época, o tradutor, como creador, é libre de elixir a forma e o fondo que crea máis asisados pra transvasar esas augas. (E o mesmo se pode aseverar do acto de escribir que, en realidade, é outro xeito de traducir.)
  • “A escrita (a Poesía) é o folgo do afogado” (Char).
  • “Pensar é nâo comprender” (Alberto Caeiro).
  • O/A poeta é o/a amante que suplica: “Dáme xa noticias de ti, aínda que sexa coa máis absoluta indiferenza”. (Ou: “Dáme xa un nada de ti, aínda que sexa a túa máis absoluta indiferenza”).
  • O Príncipe por antonomasia ten un nome pailán, de aldea: Hamlet, “a small village or group of houses 2. (in Britain) a village without its own church”.
  • “Non hai Deus superior á conciencia pois, en último caso, é a conciencia a que atopa a Deus” (Juan Ramón Jiménez).
  • O poeta perante a Natureza ha de ser coma ise neno xordo que aprende o que é a música sentindo as vibracións de cada un dos instrumentos.
  • Un compañeiro (vendedor) de Xerais, contoume na Feira do libro d’A Cruña, que varios pais lle confesaran ter chorado mentres lle lían unha escena concreta d’O nacemento de Nunavut ó seu fillo ou á súa filla, cousa que me aledou e me abraiou asemade, pois iso foi exactamente o que me aconteceu a min mentres a escribía… E o mesmo me confesaron varias persoas que leron As nosas sombras no Xardín de Serralves… Mais –dado que, xaora, non abonda con se emocionar un mesmo pra acadar a transcendencia– cómo se produce ise milagre que fai que unha obra de arte deveña malia nós nun auténtico radio transmisor das ideas, emocións e sensacións experimentadas?  Por qué esa clase de intuición que en min vai sempre unida ó corazón, ó concepto corazón, é moito máis poderosa, máis real que calquera outra cousa?
  • “Causa das causas, apiádate de min” (frase que pronunciou Cicerón en sendo asasinado).
  • “Eu son o eterno ausente de si mesmo” (Antonin Artaud). Vivo beside myself en lugar de inside myself –por utilizar unha expresión inglesa que me gusta dabondo–, aínda que, “ás veces, por un intre, entro no vórtice, e a luz, a luz que sen dúbida insiste, me regala a súa proclama” (Identidades, “Arthur Rimbaud”).
  • «Il faut être le homme de la pluie et l’enfant du beau temps» (René Char). Hai que ser o home da chuvia e o neno do bo tempo. Resistir os empurróns do ventimperio, do imperio do vento, coma un ser maduro, e gozar coma un neno dos “grandes días de sol” (Álvaro Cunqueiro).
  •  “Recruit the dreams that sing to thee” (William Blake –coido– en boca de Patti Smith).
  • O material do inverno serán tódalas frustracións que nos deixou o verao: os ríos nos que non nos bañamos por medo a asolagarnos; os corpos que non apertamos por medo a namorarnos; as noites que non vivimos por medo logo a acordarnos? Daquela, o da morte, o material da morte, serán tódolos días que lle roubamos á nosa Vida?
  • “Heroe é aquil que está inmutable/mente centrado” (Emerson, citado por Rilke no seu ensaio sobre Rodin).
  • Poderá ser o noso espírito ise “vaso de figura de cono truncado, feito con cinzas de ósos calcinados, onde se ensaian e purifican os minerais de ouro e de prata”, esa alquímica coppella?
  • A poesía, o único Poder real, poder magnífico que non se deixa ostentar por ninguén… Se cadra, Artaud foi un dos poucos que deu en definilo cando, falando do seu concepto da “crueldade”, dixo que era “un tourbillon de vie que dévore les ténèbres”.
  • A praxe existencial contemporánea é consecuencia directa do Capitalismo e o seu Estado do Malestar: acalar un bruído con outro; substituír un pracer por outro; encher un oco con outro aínda maior, aínda peor, e co cal só conseguimos aumentar o noso baleiro, eternizar o círculo vicioso do noso dó. 
  • Os pobos, aloulados, aúpan a un aloulado que, por mor do seu poder, acaba toleando. Os líderes tolos do mundo apóianse, ármanse e enriquécense a costa dos seus pobos. Ata que istes se fartan de tanta miseria, “rebélanse” e “elixen” outro aloulado que, por mor do seu poder, devén nun outro tolo…
  • “O traballo (amado) é o mellor e o máis revolucionario (…) Se o paro e a marxinación crearan revolucionarios, os gobernos acabarían co paro e a marxinación” (Lucio Urtubia,  anarquista navarro).
  • “Jamás creeré en la muerte. Sólo pasan para siempre los muertos y las sombras, los que no vivían la propia vida. Yo creo que sólo mueren definitivamente (…) sin salvación posible, los malvados y los farsantes, esos hombres de presa que llamamos caciques, esos repugnantes cucañistas que se dicen políticos, los histriones de todos los escenarios, los fariseos de todos los cultos, y que muchos, cuyas estatuas de bronce enmohece el tiempo, han muerto aquí y, probablemente, allá, aunque sus nombres se conserven escritos en pedestales marmóreos” (A. Machado).
  • O mor tirano ó que podemos enfrontarnos é a nosa mente. Daquela, non hai mellor revolta cá de vencerse a un mesmo. Só así poderemos (con)vencer ó resto dos tiranos. Só así poderemos acadar a plena Liberdade e, asemade, axudar a crear unha sociedade plena/mente libre. Mentres os rebeldes sigan a ser, tamén iles, seres ofuscados, ningunha revolución será A Revolución.
  • Fronte a toda caste de/ Ocupación,/ A RESISTENCIA ESCLARECIDA:/ ILUMINACIÓN.

Foto: Coppella dei Colombi, Santa Maria di Castello

Hototogisu

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotografías recreadas, Fotos alleas, Haikus, Poemas propios | Posted on 26-03-2011

Estelas (I)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña, Estelas, Fotos alleas | Posted on 21-03-2011

 

  • O meu obxectivo coma creador: “Devir un poeta primitivo”. O meu obxectivo coma persoa: “Devir un verdadeiro retraído”, consonte a antiga acepción diste adxectivo: “Dicíase de alguén refuxiado nun lugar sacro”. Isto é: acubillarme na Tripla Xema budista: o Buda, o Dhamma e o Sangha. E na superrealista: Poesía, Amor e Liberdade… reais.
  • Ser, coma aquil “somnámbulo magnético” vinculado ós Rosa Cruces, un “espello infatigable” do noso “axente descoñecido”.
  • René Char: “Eu non confundo aquiles que loitan polo seu pan con aquiles que barrenan co pastel” (ou sexa, “que coidan en cómo sacar tallada do pastel”, brioche, en francés, termo que alude familiarmente tanto á “necidade”, á “estupidez” coma “ó benestar burgués”: avoir de la brioche, te-la “curva da felicidade”, criar bandullo).
  • Capeliñas, capeliñas, capeliñas… Olle onde olle, cheo de mágoa, de vergonza allea, non vexo máis que capeliñas. Capeliñas políticas. Capeliñas sindicais. Capeliñas artísticas. Capeliñas xornalísticas. Capeliñas académicas… Capeliñas por acó e por aló nas que iles/elas enfornan o pastel que logo se reparten e papan. Mamoneo, moito mamoneo.Caciquismo. Amiguismo. Sectarismo. Unha interminable rede social de redes… de corrupción. Pero eu, ai, aburrinas. Aburrín todo iso. Non quero saber máis. Estou cheo de indignación. Farto de ver cómo incluso amigos que eu apreciaba trafican entre iles.
  • Olga Novo: “No templo comérciase co teu amor…”
  • A Poesía vive un dos momentos máis penosos da súa historia, cando os e as poetas de moda saen nas revistas de moda (e algúns, mesmo publicitándoa). Unha época na que a maior arte que existe é, non xa simplemente a moda, senón a arte de estar de moda.
  • Char: “Non se pode coquetear coa Poesía: hai que dar todo por Ela.” Xaora. Coa Poesía NON se xoga, porque: a) Ela salvoulle a vida a moita xente en momentos terribles da súa existencia; b) moita xente se xogou e segue a xogarse a vida por Ela; e c) moita xente perdeu a vida por Ela. Cando menos, tal e como a eu a entendo. (P.S. “E qué é xogar coa poesía, se pode saberse?”, preguntoume unha compañeira. “Xogar ó Monopoly”, retruqueille. “Traizoar a quen se ama.”)
  • Poñéndome ironicamente materialista, ben podo comprender que algunhas estrelas do rock actúen diante dos ditadores e dos mafiosos do mundo por un millón de dólares. (A fin de contas, os presidentes de todas as “democracias” tamén comercian con iles, e logo fan coma as estrelas de rock: xurar que ignoraban con quén era o trato.) O que non me cabe na cabeza é que algúns creadores vendan a súa dignidade por “un acordo entre amigos” de infinita menor cuantía, un posto –coma todos– transitorio de poder ou mesmo por unha boa crítica. Calquera, calquera cousa con tal de tirar proveito.
  • Unha de dúas: quer eu teño vergonza de máis, quer hai xente que non ten ningunha.
  • No mundo da cultura, coma no mundo da política e no mundo en xeral, hai xente que dá a cara e xente que ten moita cara. E o malo é que, de fixermos dúas listas paralelas, os segundos gañarían por goleada.
  • Sobrar, sobran poetas, si. Pois os que non viven nin actúan coma tales non lle fan ben ningún á Poesía.
  • Se, como afirma a Lei do Karma, a Lei da causa e o efecto, unha má motivación non pode xerar unha boa obra, cál debe ser a nosa principal motivación á hora de crear? O diñeiro? A sona? O pracer persoal?
  • O útil non é case que nunca o necesario. O necesario está moi por enriba da súa utilidade. E xa non digamos o vital, todo o natural = relativo á Natureza.
  • Pra sentir esa voz –ou esas voces– coa(s) que desexo escribir, hei deixar de pensar. Ser Cezanne, que comentou: “Cando comezo a pensar, estrago todo.” E Cartier-Bresson, que sempre citaba esa frase ó falar do “instante decisivo”.

          En galego, coidar ten tres significados: matinar/barrenar, maxinar e coidar, stricto sensu. O único realmente necesario pra crear é o terceiro: coidar/fitar o que fas e coidarte/fitarte.

         Sei dalgúns compañeiros que denantes de escribir un poema, un libro pénsano, planifícano, estrutúrano… escarállano. Pois a premeditación é antítese da meditación. Crear é outro xeito de meditar. E meditar non é reflexionar senón xusto o contrario: observar o pensamento sen identificarse con il.

         Se cadra a escrita automática que buscaban os superrealistas sexa iso: fitar o pensamento… as mensaxes que nos envía esa parte interior de nós -o Inconsciente, o Si Mesmo, o Atman…-   e plasmalas tal cal. Se cadra pra sentir esa voz que desexamos transmitir transcendéndonos cómpre… deixar de desexala… cesar de arelar.

  • A linguaxe dos poetas é unha linguaxe inflamante e inflamada. A dos críticos e os catedráticos, unha linguaxe inflada.
  • A literatura é unha maneira de gañarse a vida. A Poesía, o xeito de existir.
  • Daquela… Se é certo que xa non é posible a herba, entre o pavimento e a lama, elixo a lama.

Foto: “Alone”, da Pequena Suricata:

http://www.pequenasuricata.com/

A morte de Lewis Carroll

Posted by Xoán Abeleira | Posted in colaxes dixitais | Posted on 20-03-2011

A Tono

As armas dos hipócritas

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar, Estelas | Posted on 20-03-2011

–         Unha bala é unha bala; un mísil, un mísil. E os dous causan o mesmo mal, sexa quen for quen os dispare.

–         En Libia están a guerrear armas saídas das mesmas fábricas.

–         Unha revolución que xera morte, é unha revolución morta dende o principio.

–         O sangue non cotiza en bolsa, coma o petróleo. Por iso tanto lles ten a cantidade que se derrame.

–         O mundo está en maos de tolos e de hipócritas. 

 

 

Microrrelato anarquista

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Propostas culturais, Relatos de meu | Posted on 16-03-2011

“E isto como se come?”, preguntoulle o neno etíope/afgán/iraquí/haitiano… ó soldado capitalista que lle deu unha game boy.

Cuestionario de Manuel Vidal Villaverde: Diario Atlántico de Vigo

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Entrevistas, Fotos alleas | Posted on 14-03-2011

 1.-A poesía, en calquera das dimensións coñecidas, é conditio sine qua non e sine die do teu tránsito vital?

Xaora. Non entendo esta vida miña, en particular, nin a Vida, en xeral, sen a Poesía. De feito, para min a Poesía (no só a escrita) é unha vía de coñecemento da Vida, dos distintos estadios do Real. E, no meu caso, a vía complementaria da “vía espiritual”: a meditación.

2.- Hai palabras deshabitadas?

Si, e abandonadas, coma as aldeas. Ende ben, o galego, malia todo, segue a ser unha lingua na que as palabras aínda están conectadas co seu birillo primordial, a súa Raíz Nai. Algo que a min me fascina.

3.- O señor Swan (de Proust) era realmente un snob?

Proust, ai, segue a ser unha desas miles de lecturas que teño pendentes! De tódolos xeitos, prefiro os snobs ós lambecús.

4.- Agora mesmo, Xoán, brevemente, que che suxire o devalo do mar na atardecida?

Que para ter unha boa morte hei levar unha boa vida: devir unha persoa sabia e compasiva.

5.- Despois do libro que recentes publicaches, qué outro fará caltrir as vellas feridas do vivir?

Tardei moitos anos en ser quen de escribir As nosas sombras no Xardín de Serralves. E se finalmente decidín publicalo foi xusto para iso: para sandarme. Como dixo un xamán siberiano: “Cando canto, a miña doenza esvaece.”

Entrevista publicada n’A Revista do Diario Atlántico de Vigo

Fotos da Pequena Suricata, quitadas durante a estrea de Fuso Negro:

 http://www.facebook.com/pequenasuricata

Versión PDF: Entrevista Atlántico

UNHAS PALABRAS DE CHÖKYI NYIMA RIMPOCHÉ

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña | Posted on 14-03-2011

Arestora, os máis de nós pasamos os días e as noites coidando a idea errónea de que a realidade é estable. Cremos que as cousas son permanentes cando non o son, e que esta existencia condicionada pode reportarnos a auténtica felicidade, cando non é así. Pensamos que os fenómenos impuros son puros e que o Eu existe realmente, cando, de feito, non hai tal. Enganados polo apego á aparente solidez da realidade, desbaldimos a nosa vida en empresas absurdas, coidando que abonda con recoñecermos por un intre a nosa verdadeira natureza, e que, nalgún momento posterior, terá lugar o recoñecemento definitivo que nos permitirá acadar a iluminación así como así (…)     

            No canto diso, cómpre cobrarmos consciencia da fugacidade de todos os fenómenos condicionados e, en particular, de que a nosa existencia tamén é transitoria. Se seguimos iste consello, comprenderemos a gran importancia que reviste o feito de prepararse asisadamente prá morte. Mais, qué o que fina en realidade? Unicamente o corpo e a palabra perecen, posto que a mente endexamais pode morrer, e prosegue a súa viaxe a través das distintas experiencias samsáricas, dos distintos bardos ou estadios que conforman o Real. Por tanto, tan só aquilo que beneficia á mente pode servirnos de axuda no noso pasamento, e, xa que logo, o máis intelixente pola nosa banda é practicarmos agora todo aquilo que poda axudarnos no tránsito da morte, mentres que preocupármonos exclusivamente polas nosas condicións materiais é un erro maiúsculo.

            Pois qué é o realmente valioso pra nós á hora do pasamento? Tan só a nosa propia experiencia na práctica do Dhamma, a purificación dos nosos ofuscamentos, da nosa ignorancia, do noso apego e da nosa aversión por medio da meditación pode socorrernos en tales circunstancias. Bardante ela, calquera outro obxectivo relacionado co diñeiro, a sona ou esoutros logros mundanos que tanto apreciamos nesta vida será completamente inútil no momento da morte.

            Non existe mor infortunio que coñecermos o xeito de aproveitar o máximo a nosa privilexiada situación actual (esta vida humana na que podemos chegar a iluminarnos) e non sermos quen de poñelo en práctica. Todos parecemos saber que a nosa vida ten uns límites temporais, pero ninguén coñece o momento exacto no que finará, xa que iste pode chegar sen previo aviso (…)

            O principal motivo polo que aínda continuamos a vagar polo ciclo da existencia samsárica é a nosa falta de adestramento e de estabilidade no recoñecemento da base luminosa da nosa conciencia, o estado de espertar, a natureza búdica presente en todos os seres. O grao de realización desta, o nivel que academos nesta vida ten un valor inestimable durante as distintas etapas de disolución do noso corpo. O feito de sabermos repousar na verdadeira natureza da mente supón unha inmensa vantaxe. No noso pasamento, de nada serven xa as tarxetas de creto, os cartos, os éxitos, os amores ou os amigos que teñamos gañado. Unicamente podemos confiar en nós, e, asemade, esa confianza dependerá da nosa capacidade pra recoñecermos a base luminosa da nosa conciencia. Só así é posible intentarmos acadar de novo a iluminación no intre –breve, fugacísimo prá maioría ignorante de nós– no que esta se manifesta tal e como é: en rematando as etapas da disolución física (…)

            Daquela, cómpre formulármonos honradamente a seguinte pregunta: “Qué poderá axudarnos a ter unha boa morte, isto é, a recoñecer –se non o fixemos en vida– a base luminosa da nosa conciencia e identificarnos con ela pra así iluminarnos? Arestora, cando enfrontamos algún problema, podemos se cadra cambiar as circunstancias externas coa axuda dos nosos familiares e amigos. E, no caso de que caiamos enfermos, podemos acudir ó médico. Pero a quén recorreremos cando perezamos? Quen poderá axudarnos entón, cando nos achemos absolutamente sós perante as consecuencias de todos e cada un dos nosos actos? Tan só os resultados obtidos na nosa práctica da sabedoría, da visión cabal que se obtén coa meditación. 

NOTA: Istes fragmentos de Chökyi Nyima Rimpoché –versionados por min en galego– están quitados da súa obra A guía do bardo: o ciclo da vida e da morte. Verbo do proceso da morte e dos distintos estadios que iste entraña, o lector ou a lectora pode ver niste enlace un bo documental dividido en varias partes: http://www.youtube.com/watch?v=QL1t82-kDNs&tracker=False

“Sígueme”, un poema de Antón Castro

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Obras de outros artistas, Poemas alleos | Posted on 13-03-2011

 

 

A Juan Carlos Mestre

  

Hay hombres que huyen de la tierra y vuelven a ella

como si estuvieran condenados al eterno retorno.

Llevan en su memoria y en su piel el rastro de la nieve,

la voz de los antepasados, el lamento de los bosques,

el aullido de los lobos, el paso decisivo del vendaval.

Llevan en la sangre un rumor antiguo de lluvia,

el temblor de los vientos y el vuelo de todos los pájaros

que nunca quisieron estar cautivos en el horizonte.

Hay hombres que se empapan de música, que tienen

en la mano el código de las estaciones, la ebriedad

de las miradas de las madres de luto en el campo.

Hay hombres que crecen y nunca dejan de ser niños,

hay niños que nunca dejan de ser ancianos o crisálidas

de un sueño de cristales, de musgos y de escarchas.

Hoy me he encontrado con uno de ellos: es un poeta,

un viajero, el peregrino que entretiene la tarde

con su acordeón, el contrabandista de delirios que lleva

en su cartera de cuero el estrépito de la utopía

y la colección de estilográficas de Rafael Pérez Estrada.

El rapsoda de sí mismo y de todos los espectros.

El brujo de una tribu imprecisa de labradores,

de buhoneros, de comerciantes y de huidos.

Hablo de un alquimista de vocablos, de un pintor

de curvas y colores que adormecen el fuego.

Cuando estás ante él, cuando lo escuchas presientes

que ya no eres dueño de tu vida ni de tus pasos.

Abre la boca y parece decirte: “Sígueme.

Crucemos el territorio milagroso de la poesía”.

 

Gravado de Juan Carlos Mestre

A conciencia

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar, Estelas | Posted on 12-03-2011

Poñéndome ironicamente materialista, ben podo comprender que algunhas estrelas do rock actúen diante dos ditadores e dos mafiosos do mundo por un millón ou dous de dólares. O que non me cabe na cabeza é que algúns creadores vendan a súa dignidade por “un acordo entre amigos” de infinita menor cuantía, un posto –coma todos– transitorio de poder ou mesmo por unha boa crítica.

 http://www.elpais.com/articulo/cultura/Cantando/jaima/tirano/elpepicul/20110312elpepicul_1/Tes