Estelas (II)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Estelas | Posted on 27-03-2011

 

  • O momento no que a Arte deixou de ser unha Arte Viva, vencellada coa Comunidade e a [súa] Natureza, mailo momento no que os novos sacerdotes, a caste dos sacerdotes, se apoderou da súa espiritualidade, foron, psicoloxicamente falando, os sucesos máis tráxicos da Historia da Humanidade.
  • Supoño que a xente, coma min, que ve no budismo o maior logro espiritual da Humanidade se preguntará moitas veces por qué, daquela, esta non avanza nise senso. Se cadra porque no budismo, a diferenza do que acontece nas relixións, non abonda con “rezar e ir a misa” pra se salvar, senón que nil, nesa ciencia do espírito, é un mesmo quen ha de atinxir a súa propia liberación. E ise, abofé, é un traballo ben arduo: “Camiñar polo gume da navalla” absoluta/mente só, téndote a ti mesmo coma único acubillo.
  • Na meditación, avánzase claramente por estratos: estratos de concentración, estratos de absorción. Nise descenso ascensional, cada un dos pasos vén marcado por un aumento da escuridade, que, a modo de tea, cae sobre os ollos (aínda que estean pechados). Mais a luz, asemade, medra, fortifícase e devén, sobre ise pano de fondo, máis vizosa e escintilante, a medida que ela se manifesta en nós, estrelampados.
  • Nos días de temporal, os mariñeiros aproveitan pra aquelaren os seus trebellos, pra arranxaren o estragado.
  • “Sacha, esterca e, se o fas ben, terás boa colleita” (Refraneiro popular).
  • Cada intre que paso sen min/ É un triunfo sobre min./ Cada intre que avanzo en min/ É un paso cara a min/ Sen min./ Definitivo.
  • A miña praxe da escrita automática –entendida coma unha cura de desintoxicación e, asemade, coma unha vía paralela de coñecemento– ha de apoiarse, forzosamente, na meditación. Un oído que se oe a si mesmo. Unha mente consagrada a desvelarse a si mesma.
  • Pra min traducir é captar: “recoller axeitadamente as augas dun manancial; percibir por medio dos sentidos e da intelixencia; recibir, recoller sons, imaxes, ondas…” Nise verbo está todo contido. Unha vez captado interior/mente un autor e maila súa época, o tradutor, como creador, é libre de elixir a forma e o fondo que crea máis asisados pra transvasar esas augas. (E o mesmo se pode aseverar do acto de escribir que, en realidade, é outro xeito de traducir.)
  • “A escrita (a Poesía) é o folgo do afogado” (Char).
  • “Pensar é nâo comprender” (Alberto Caeiro).
  • O/A poeta é o/a amante que suplica: “Dáme xa noticias de ti, aínda que sexa coa máis absoluta indiferenza”. (Ou: “Dáme xa un nada de ti, aínda que sexa a túa máis absoluta indiferenza”).
  • O Príncipe por antonomasia ten un nome pailán, de aldea: Hamlet, “a small village or group of houses 2. (in Britain) a village without its own church”.
  • “Non hai Deus superior á conciencia pois, en último caso, é a conciencia a que atopa a Deus” (Juan Ramón Jiménez).
  • O poeta perante a Natureza ha de ser coma ise neno xordo que aprende o que é a música sentindo as vibracións de cada un dos instrumentos.
  • Un compañeiro (vendedor) de Xerais, contoume na Feira do libro d’A Cruña, que varios pais lle confesaran ter chorado mentres lle lían unha escena concreta d’O nacemento de Nunavut ó seu fillo ou á súa filla, cousa que me aledou e me abraiou asemade, pois iso foi exactamente o que me aconteceu a min mentres a escribía… E o mesmo me confesaron varias persoas que leron As nosas sombras no Xardín de Serralves… Mais –dado que, xaora, non abonda con se emocionar un mesmo pra acadar a transcendencia– cómo se produce ise milagre que fai que unha obra de arte deveña malia nós nun auténtico radio transmisor das ideas, emocións e sensacións experimentadas?  Por qué esa clase de intuición que en min vai sempre unida ó corazón, ó concepto corazón, é moito máis poderosa, máis real que calquera outra cousa?
  • “Causa das causas, apiádate de min” (frase que pronunciou Cicerón en sendo asasinado).
  • “Eu son o eterno ausente de si mesmo” (Antonin Artaud). Vivo beside myself en lugar de inside myself –por utilizar unha expresión inglesa que me gusta dabondo–, aínda que, “ás veces, por un intre, entro no vórtice, e a luz, a luz que sen dúbida insiste, me regala a súa proclama” (Identidades, “Arthur Rimbaud”).
  • «Il faut être le homme de la pluie et l’enfant du beau temps» (René Char). Hai que ser o home da chuvia e o neno do bo tempo. Resistir os empurróns do ventimperio, do imperio do vento, coma un ser maduro, e gozar coma un neno dos “grandes días de sol” (Álvaro Cunqueiro).
  •  “Recruit the dreams that sing to thee” (William Blake –coido– en boca de Patti Smith).
  • O material do inverno serán tódalas frustracións que nos deixou o verao: os ríos nos que non nos bañamos por medo a asolagarnos; os corpos que non apertamos por medo a namorarnos; as noites que non vivimos por medo logo a acordarnos? Daquela, o da morte, o material da morte, serán tódolos días que lle roubamos á nosa Vida?
  • “Heroe é aquil que está inmutable/mente centrado” (Emerson, citado por Rilke no seu ensaio sobre Rodin).
  • Poderá ser o noso espírito ise “vaso de figura de cono truncado, feito con cinzas de ósos calcinados, onde se ensaian e purifican os minerais de ouro e de prata”, esa alquímica coppella?
  • A poesía, o único Poder real, poder magnífico que non se deixa ostentar por ninguén… Se cadra, Artaud foi un dos poucos que deu en definilo cando, falando do seu concepto da “crueldade”, dixo que era “un tourbillon de vie que dévore les ténèbres”.
  • A praxe existencial contemporánea é consecuencia directa do Capitalismo e o seu Estado do Malestar: acalar un bruído con outro; substituír un pracer por outro; encher un oco con outro aínda maior, aínda peor, e co cal só conseguimos aumentar o noso baleiro, eternizar o círculo vicioso do noso dó. 
  • Os pobos, aloulados, aúpan a un aloulado que, por mor do seu poder, acaba toleando. Os líderes tolos do mundo apóianse, ármanse e enriquécense a costa dos seus pobos. Ata que istes se fartan de tanta miseria, “rebélanse” e “elixen” outro aloulado que, por mor do seu poder, devén nun outro tolo…
  • “O traballo (amado) é o mellor e o máis revolucionario (…) Se o paro e a marxinación crearan revolucionarios, os gobernos acabarían co paro e a marxinación” (Lucio Urtubia,  anarquista navarro).
  • “Jamás creeré en la muerte. Sólo pasan para siempre los muertos y las sombras, los que no vivían la propia vida. Yo creo que sólo mueren definitivamente (…) sin salvación posible, los malvados y los farsantes, esos hombres de presa que llamamos caciques, esos repugnantes cucañistas que se dicen políticos, los histriones de todos los escenarios, los fariseos de todos los cultos, y que muchos, cuyas estatuas de bronce enmohece el tiempo, han muerto aquí y, probablemente, allá, aunque sus nombres se conserven escritos en pedestales marmóreos” (A. Machado).
  • O mor tirano ó que podemos enfrontarnos é a nosa mente. Daquela, non hai mellor revolta cá de vencerse a un mesmo. Só así poderemos (con)vencer ó resto dos tiranos. Só así poderemos acadar a plena Liberdade e, asemade, axudar a crear unha sociedade plena/mente libre. Mentres os rebeldes sigan a ser, tamén iles, seres ofuscados, ningunha revolución será A Revolución.
  • Fronte a toda caste de/ Ocupación,/ A RESISTENCIA ESCLARECIDA:/ ILUMINACIÓN.

Foto: Coppella dei Colombi, Santa Maria di Castello

Os comentarios están pechados.