Dez anécdotas reais sobre o galego

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña | Posted on 25-04-2011

Traballo nunha célebre xoguetaría, o catálogo da cal, traducido por min durante un tempo, existe na nosa lingua por iniciativa miña. N’A Cruña hai dúas franquicias. De todos os dependentes que traballan nelas, tan só dous falamos en galego: unha rapaza colombiana, de orixe indíxena, que se namorou de todo o noso após ler a Álvaro Cunqueiro, e máis eu, fillo de emigrantes, nado en Venezuela e criado en Madrid. O resto –rapazas galegas e que estudaron o galego– empregan o español.

            -Velaí estou eu. Na tenda. Falando en galego con todo o mundo agás con aquelas persoas que, obviamente, proceden de fóra. Por cortesía cara a elas –cortesía que, cando un viaxa fóra do seu país, rara vez atopa– e porque eu, ende ben, coñezo varias linguas. Un día, unha pequena nada, a todas luces, na Galiza, cun acento claramente cruñés, ó sentirme falar en galego, achégase a min, entre pampa e desconcertada, e pregúntame: “Mira… Y tú… ¿por qué hablas en inglés?

            – Outro día vexo entrar un cativo. Sorríolle: “Bos días, feituquiño!” O pequeno vólvese cara ó pai que vén tras dil e con innegable acento do país lle berra: “¡Papá, papá! ¡Aquí dentro hay un señor que es gallego!” E o pai retrúcalle, con traza de indignado: “¡Hijo! ¡Aquí todos somos gallegos!

            – Unha mañá sen actividade. Tan só estamos na xoguetería un señor e máis eu, cando chega outra persoa. “Boas tardes. Podo axudala en algo?” A señora, no canto de responderme, bota un bufido e comeza a pasear pola tenda coa vista alzada, ollando prós recunchos do teito da tenda, ata que, en saíndo o señor que entrara denantes ca ela, vén cara a mi, paseniño, mirando a un lado e a outro como para asegurarse de que, en efecto, estamos os dous sós, e bísbame ó oído: “Oiga… Usted habla en gallego porque le obligan, ¿verdad?” “Non, señora”, respóndolle cunha mágoa a que, ende mal, xa estou a afacerme. “Eu falo en galego porque estamos na Galiza, porque é a nosa lingua e porque me gusta.”

            E que diaños buscaba a muller polo teito?, coido eu despois de que ela marche. Cámaras de seguridade internas! Pensaba, ai, que alguén estaba a vixiarme! O Gran Irmao Impositor, si!

            – Unha muller, con traza de labrega, sube ó autobús canda a súa filla adolescente. Logo de pagar, a rapaza diríxese a ela –coma sempre, obviamente–, en galego. A muller ponse rubísima de vergoña e, en voz ben alta, pra que todos a sintamos, xirándose ora cara á súa filla, ora cara á nós, os pasaxeiros do autobús, rífaa: “¡Ha! ¿Y tú por qué me hablas ahora en gallego? Porque en la casa hablamos siempre, siempre en castellano…

            – Entro nun bar de Elviña. O camareiro está a falar en galego con algúns seareiros habituais. A min non me coñece. “Un café con leite, por favor.” “¿Cómo lo quiere: en taza o en vaso?”, pregúntame il. E eu, pra que se decate do absurdo da situación, dígolle sorrindo, chanceando: “Pero, ho, a istes señores fálaslle en galego e a min en castelán. Por que? Acaso son eu menos ca iles?” “Pois tes razón”, comprende il. Ende ben.  

            – Soa o teléfono. “Xoán?” “Si, son eu.” “¿Qué es eso de son eu, son eu?”, rífame unha voz que me parece coñecer. “¡Que soy X, tú!”, confírmame unha amiga madrileña, poeta, culta e que fala varias linguas. “A mí háblame en español, ¿eh? Nada de gallegadas…” (Ende mal, iso acontéceme dabondo. Moitos amigos españois, artistas e de esquerdas, téñenme reprochado o feito de escribir e de falar agora en galego. Cousa incomprensible pra elas e pra iles que, ademais, coma a maioría dos españois, teñen unha idea absolutamente equivocada de ou ignoran por completo a nosa historia, a nosa cultura e a situación sociolingüística que estamos a padecer. Peor aínda: cando parolamos do tema, cando lles explico que o pobo galego, coma tal, corre perigo de extinción, sempre acabo decatándome de que, no fondo, coma á maioría dos españois, tanto lles ten. O seu é unha mestura de ignorancia e de indiferenza –cando non de desprezo, que tamén. De feito, outro amigo polo que, malia a súa incomprensión, sinto unha enorme estima, me confesou aí atrás que “cuando me mandas algún e-mail en gallego, yo lo borro ipso facto, sin leerlo.”)

            – Asisto a un concerto dun cantautor galego, afincado en Francia pero que canta e compón en galego. Á saída do Teatro Colón, mentres converso cunha parella amiga, vexo saír unha coruñesa de toda la vida, cuberta cun abrigo de visón, acompañada da súa filla, á quen lle comenta: “Ay, las canciones te me gustaron mucho, pero, hija, ¡qué manía tiene esta gente de cantar en gallego!”

            – Serán de domingo. Vou no coche coa miña sobriña, buscando unha rúa onde vive unha amiga dela coa que quedou. Ninguén polo rueiro. De súpeto vexo tres persoas maiores: un señor e dúas señoras. Paro. Baixo do coche. “Desculpe”, diríxome a il, “sabe vostede cal é a Rúa Uruguay?” “Sí, la conozco”, dime o señor do abrigo de loden, sorrindo ironicamente. “Pode dicirme onde está?”, insisto, apurado. “Puedo…”, continúa il co seu ar de suficiencia, “si usted me lo pregunta en español.” “Como di?”, sorrío eu sen dar creto ó que escoito. “Digo que si usted me pregunta en español: ¿Sabe usted dónde queda la calle Uruguay?, yo se la indico.” “Non fai falla”, retrúcolle eu facendo un esforzo por conterme e non afogalo alí mesmo. “O único que me faltaba por ver xa é alguén da miña propia cidade, do meu propio país esixíndome que non fale a nosa lingua e obrigándome a falar outra na miña propia cidade e no meu propio país. Abur, señor! Bo serán!”, guíndolle denantes de volver entrar no coche e seguir buscando. Pero o máis gracioso de todo é que, un minuto despois, albisqueino de lonxe todo encabuxado, rubio de ira, facendo grandes acenos e –seguramente– botando pestes de min ás súas acompañantes. Manda carallo!

            – Chego cas meus pais, que viven nunha urbanización do Concello de Culleredo. Ó baixar do coche, vexo dous pequenos, un neno e unha nena, vindo cara a min. “¡Hola!”, dime a cativa duns dez anos, a quen non coñezo. “Ola, amiguiños…” “¿Cómo te llamas?”, pregúntame ela. “Eu chámome Xoán, e vós?” “Pero… ¿tú hablas en gallego?”, abráiase a pequena, con acento galego, arregalando os ollos. “Xaora, porque estamos na Galiza e eiquí somos galegos…”, respóndolle eu ó seu silencio. “A ver…”, intento facerlle comprender. “Ti sabes qué lingua falan en Inglaterra?” “Sí, el inglés.” “E en Francia?” “El francés.” “Ben, pois eiquí, como somos galegos, falamos o galego.” “Pero entonces… ¿a ti te gusta el gallego?”, insiste ela, con cara de noxo. “Claro. A min gústanme todas as linguas. E o galego… encántame.” “Pues yo lo odio”, afirma ela rotunda. “E logo?” “Pues porque en el colegio me obligan a estudiar todas las asignaturas en gallego.” “Iso non é verdade”, dígolle eu, con suavidade. “Ti estudas algunhas en galego, outras en castelán e o resto en inglés, que o sei eu.” “Bueno”, acepta ela, “pero da igual. Yo lo odio de todas formas.” 

NOTA: Podería contarlles un cento de anécdotas, tan incribles pero tan reais coma estas, que sufrín en carne propia durante os doce anos que xa levo vividos na Galiza. Pero pra que? Serviría de algo?

NABOS (versión bilingüe, galego castelán)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Poemas propios | Posted on 22-04-2011

  

O serán todo il a apañar

Nabos

 

A familia todos nós a apañar

Nabos

 

            Grosos enormes dunha cor flamexante

 

Violetas coma mulleres

Trala Lebre de Marzo

 

Tamén aquilo era pra min

Unha novidade

 

Estar alí no agro su a chuvia dourada

Do Real enchoupado ata os xenes

 

Un pasado de meu que eu descoñecía

 

Un presente indicativo da luz que eu ignoraba

 

                                                                         Os nabos

Os risos as chanzas ían e viñan a esvoazar

Amoreábanse no carro do tratore

Medraban a medida que devalaba o día

 

Coa mesma ledicia co mesmo meigallo

Incrible

           

               Ti

Nunca fuches tan belida

En ningún dos teus actos

               Ti

Nunca es máis fermosa

Que alfeinada de ti mesma

 

Descalza case que espida adobiada tan só coa túa saia de nena

Labrega

 

               Aquil serán os meus ollos coma os nabos

Cruzaban o ar enlevados vían todo sen ver nada

Que non foses Ti

                

                                                Ti en cada un daquiles regos

Percorridos onda Ti

                                                Ti en cada unha das cabezas

Das nabizas segadas a cachón

                                                Ti en cada leiba esmigallada

Devida semente

                                                Ti en cada unha desas flores

As primeiras que collín nunha horta de Santiago

Sen saber nin qué eran pra Ti

 

                                                 En cada un dos teus grilos      

Teus anovos teus rebentos        Ciscada no teu                        

Na terra e no ceo                       Na pedra e na auga                 

No Aquén e no Alén                   En todo e por todo

 

Cubrindo as miñas maos coa túa lama

Primixenia Ti

 

                     Ó voltarmos á Casa deitada ó meu son

Naquil outeiro de nabos que carretaba a noitiña

 

Viches coma min por un intre estrelampar

A Eternidade

 

Sentiches coma min no teu Ser plenamente

A Felicidade?

 

NABOS

 

La tarde toda ella cosechando

Nabos

 

La familia todos nosotros cosechando

Nabos

 

           Gruesos enormes de un color flameante

 

Violetas como mujeres

Tras la Liebre de Marzo

 

También aquello era para mí

Una novedad

 

Estar allí en el agro[1] bajo la lluvia dorada

De lo Real empapado hasta los genes

 

Un pasado mío que yo desconocía

 

Un presente indicativo de la luz que yo ignoraba

 

                                                                                                    Los nabos

Las risas las chanzas iban y venían aleteando

Se amontonaban en el carro del tractor

Medraban a medida que menguaba el día

 

Con la misma alegría con el mismo embeleso

Increíble

           

               Tú

Nunca fuiste tan bella

En ninguno de tus actos

               Tú

Nunca eres más hermosa

Que engalanada de ti misma

 

Descalza casi desnuda ataviada únicamente con tu falda de niña

Campesina

 

                   Aquella tarde mis ojos como los nabos

Cruzaban el aire extasiados veían todo sin ver nada

Que no fueses Tú

                

                                                        Tú en cada uno de aquellos surcos

Recorridos junto a Ti

                                                        Tú en cada una de las cabezas

De las nabizas segadas a espuertas

                                                        Tú en cada terrón desmigajado

Transformado en simiente[2]

                                                        Tú en cada una de esas flores

Las primeras que cogí en un huerto de Santiago

Sin saber ni qué eran para Ti

 

                                                        En cada uno de tus gérmenes      

Tus vástagos tus renuevos               Aventada en lo tuyo                       

En la tierra y en el cielo                   En la piedra y en el agua                 

Más Allá y Más Acá                          En todo y por todo

 

Cubriendo mis manos con tu lama

Primigenia Tú

 

                       Al volver a la Casa acostada a mi lado

En aquel otero de nabos que acarreaba el ocaso

 

¿Viste como yo por un instante escampar

La Eternidad?

 

¿Sentiste como yo en tu Ser plenamente

La Felicidad? 


[1] En Galicia, el agro suele ser el terreno más grande de la aldea, conformado por prados de todos los vecinos.

[2] El verso original entraña un juego de palabras: “De/vida semente” = “Simiente de vida”

Un poema de Rumi

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Poemas alleos, Vídeos | Posted on 21-04-2011

Un fermosísimo poema de Rumi, incluído na banda sonora dunha fermosísima película que me revelou a miña amiga Almudena Nicás e que eu agora vos transmito:  

 http://youtu.be/j_aEKbpyH1I

http://www.youtube.com/watch?v=eJ8gD3xYnc0&feature=related

¡Oh día, despierta! Los átomos bailan.
Todo el universo baila gracias a ellos.
Las almas bailan poseídas por el éxtasis.
Te susurraré al oído
a donde les arrastra esta danza.
Todos los átomos en el aire y en el desierto
parecen poseídos.
Cada átomo, feliz o triste,
está encantado por el sol.
No hay nada más que decir.
Nada más…

Mulleres superrealistas: Leonora Carrington

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña, Fotos alleas | Posted on 11-04-2011

A nena tiña visións dende os dous anos. Coma William Blake. Coma Patti Smith. Afirmaba ver a Dagda, ver os Tuatha de Danann, ver os mesmiños Sidhe, os trasnos dos que lle falaba a súa nanny, en cada recuncho. E, inda por riba, entenderse cos animais. Ser ela un animal: a egua compañeira de Tártaro, o seu rocking horse.

            – Que fas?, preguntábanlle ó vela inclinada sobre o seu caderno.

            – Un Manual de desobediencia.

             A nena pintaba e escribía coas dúas maos: a dereita e a esquerda. E de esquerda a dereita. Pintaba e escribía ó revés que todo o mundo. A nena era especial. Especialmente salvaxe. Especialmente rabuda. Mística. Indomable. Rexeitaba todo o futuro que os seus pais, magnates da industria textil, lle preparaban. Como non ían tela por rara?                 

            Mary Monica Moorhead, a súa avoa materna, de ascendencia irlandesa, coma a súa mai, contoulle un día que Noé impediu que a hiena subise á Arca porque papaba cadáveres e ganía imitando o riso do ser humano. Mais, despois do Diluvio Universal, cruzáronse o lobo e a pantera, e a hiena renaceu. A hiena, que ten dos xemas no canto de ollos. “E se alguén a mata –díxolle a avoa–, lle quita as pedras e as pon su a lingua, pode predicir o futuro.” Por iso, se cadra, a nena liberou unha hiena no zoo e convenceuna pra que a suplantase coma debutante o día no que os seus pais a presentaron en sociedade, perante os reis de Inglaterra. Por iso, se cadra, a nena deveu nunha creadora vidente…

            O pasado 6 de abril, Leonora Carrington, a maior e mellor pintora e escultora superrealista, xunto con Remedios Varo, cumpriu noventa e catro anos. E velaí segue a maga: pintando, esculpindo, escribindo, loitando, soñando, meditando… En van podería resumir eu aquí a súa accidentada pero fabulosa vida (cousa que, ademais, xa fixeron outras persoas nun cento de vídeos e de páxinas de Internet). Tan só vou destacar seis momentos decisivos da súa benéfica existencia.

            A súa infancia en Lancashire, onde comezou a familiarizarse cos temas que predominan na súa obra: o mundo onírico, a mitoloxía celta, universal, a astronomía, a alquimia… e os animais, sempre os animais: os seus “axudantes xamánicos”.

            A súa viaxe a Italia, onde, en vez de asistir ás clases nas que intentaban facer dela unha lady convencional, regalou os ollos perante os cadros de Frai Angelico, do Giotto, de Piero della Francesca, de Giovanni di Paolo, de Archimboldo, de Cimabue…

            A súa xuventude en París, onde, a través do seu amor por Max Ernst, coñece ós membros do grupo superrealista e comeza a expoñer e a publicar en Francia e en Europa.

            1939-1941, o período do que Ernst é internado nun campo de concentración nazi; Leonora sofre inmensamente, ata case que enlouquecer; cruza a fronteira e chega ó Madrid franquista; alí descóbrea un espía enviado polos seus pais e intérnaa nun manicomio de Santander (a experiencia que relata nas arrepiantes Memorias de abaixo); lisca a Portugal, dende onde, grazas á xenerosidade de Renato Leduc, con quen casa pra conseguir o visado, chega a México. 

            Alí reencontra a Ernst, e traba amizade co grupo de Remedios Varo, Benjamin Péret, Frida Kahlo, Diego Rivera, Kati Horna, Tina Modotti, Gerda Taro, Alice Rahon… Alí casa co seu home, Emerico Weisz, e ten dous fillos. Alí enchóupase da espiritualidade indíxena e volve pintar, esculpir e escribir arreo. Indo de México a Estados Unidos, e de Estados Unidos a México. Ata o de agora.

            Entre medias… Hai un episodio da súa vida do que eu sei ben pouco porque hai ben pouca información, pero que me interesa moitísimo: a súa aprendizaxe cun lama tibetano que lle ensinou diversas técnicas de meditación budista e que a iniciou nos misterios do Libro tibetano dos mortos –algo que tamén se advirte no seu labor, interior e exterior…

            Coincidindo co seu noventa e catro aniversario, a escritora e xornalista Elena Poniatowska (nomeada “galega universal” pola AELG) agasallouna con Leonora, a súa biografía novelada, que a editorial Seix Barral vén de publicar. Secasí, eu recoméndolles a vostedes que acudan mellor ás fontes: ós numerosos catálogos que existen verbo da súa obra e ós seus relatos –publicados en España pola editorial Siruela. E tamén ós ensaios que publicou Lourdes Andrade denantes de morrer atropelada por un coche (Leyendas de la novia del viento e Leonora Carrington: historia en dos tiempos) ou ó libro que lle consagrou Julia Salmerón na “Biblioteca de Mujeres” de Ediciones del Orto.  

            Que Prim (o alcume que tiña a cativa “altiva” na casa) soubo aproveitar estoutra vida súa e convertela nun don pra ela mesma e prós demais salta á vista, nótaselle na cara. Nun documental emitido pola televisión mexicana, a muller-nena-visoira comenta: “Pra coñecérmonos a nós mesmos, cómpre principiar precisamente por aquiles aspectos nosos que rexeitamos. Eu, por exemplo empecei establecendo unha comunicación con esa parte de min que, por dicilo dalgún xeito, podería pintar unha vella encabuxada, estúpida, antipática.” Ou sexa, dialogando coa súa Sombra.

            Aquela nena especial que, de non ter labrado o seu propio destino, tería acabado realmente tola nunha cela de castigo de Sudáfrica, insiste: “Cómpre principiar pescudando qué ou quén está a dicir esas cousas tan tremendas en min. Quén me maltrata así. Quén pode xulgarme dunha maneira tan radical… Porque dentro de nós bule unha chea de personaxes, convive unha infinita zooloxía. E só establecendo unha comunicación sincera e auténtica entre esas partes de nós podemos chegar a aceptarnos tal e como somos. ”   

 Foto: Autorretrato de Leonora Carrington (1938) en St Martin d’Ardèche,
onde viviu con Max Ernst ata que o capturaron os nazis.  O cadro titúlase “Samaín”.        

http://gruposurrealistagalego.blogaliza.org/2011/04/07/aniversario-de-leonora-carrington/

O xogo da escaleira

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar, Estelas | Posted on 09-04-2011

O problema da cultura galega non é “o xogo das cadeiras” senón “o xogo da escaleira” pola que os máis e as máis se dedican a aganchar.

O problema da cultura galega, xa que logo, non é tanto o machismo coma o sectarismo e/ou o arribismo.

Abril é / Abril es

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Poemas propios | Posted on 04-04-2011

 

ABRIL É

  

Unha gaivota fantasmal díxome que ela me amaba tanto como eu a amo

Que iste gran silencio terrible era o meu amor

Robert Desnos

 

As gaivotas están de cría

Eiquí

 

Chiando

 

Recollendo

Todo o que atopan pra faceren

Cadanseu niño:

 

Unha pouca herba

Un papel lamacento e carruxado

As plumas da pomba

Que veñen de degolar

Un pelexo de múcaro

Comesto…

 

Se cadra

Mesmo algún dises anacos

De min espallado

Polo rueiro…

 

                       E ti

Nesoutra ourela do océano

Que un día nos uniu

Cando o cruzamos espidos

Dende o castelo da Illa

Ó Paseo de Santa Cruz

 

Que refugos amoreas?

 

Como te reconstrúes

Sen nós?

 

Tamén iste abril é pra ti

 

Iste mes entre todos

O baleiro

 

Iste baleiro entre todos

O máis cruel?

 

 (Versión en castelán)

ABRIL ES

  

Una gaviota fantasmal me dijo que ella me amaba tanto como yo la amo

Que este gran silencio terrible era mi amor

Robert Desnos

 

Las gaviotas están de cría

Aquí

 

Chillando

 

Recogiendo

Todo lo que encuentran para hacer

Su nido:

 

Un poco de hierba

Un papel embarrado y retorcido

Las plumas de la paloma

Que acaban de degollar

El pellejo de un gato

Corroído…

 

Quizás

Incluso alguno de esos pedazos

De mí esparcido

Por el barrio…

 

                             Y tú

En esa otra orilla del océano

Que un día nos unió

Cuando lo cruzamos desnudos

Desde el castillo de la Isla

Al Paseo de Santa Cruz

 

¿Qué desechos acopias?

 

¿Cómo te reconstruyes

Sin nosotros?

 

¿También este abril es para ti

 

Este mes entre todos

El vacío

 

Este vacío entre todos

El más cruel?

 

Poema incluído n’As nosas sombras no Xardín de Serralves

A voz de Pasolini

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña, Vídeos | Posted on 03-04-2011

 

O cineasta Paulino Viota, canda o cal tiven o privilexio de ver a mostra, sinaloume un detalle do que eu probablemente non me tería decatado de ir só. Consonte se le na derradeira páxina do guión de Mamma Roma (1962), tralo pasamento do seu fillo Ettore, atado a unha mesa de tortura, coa mesma, tráxica traza do Cristo morto de Mantegna, a súa mai, suxeita polos veciños que impiden que se guinde pola fiestra, debía soltar iste “berro desesperado que é, asemade, un ouveo de fera e unha acusación: Os responsables! Os responsables! Os responsables!” “Pero Pasolini –díxome Viota–, sempre tan lúcido, tan intelixente, e malia ter todos e cada un dos planos coidados de antemán, preferiu rematar a película coa ollada da Magnani fitando a cúpula do cárcere (símbolo do sistema opresivo)…” Ollada que, xaora, berra, acusa infinitamente máis que calquera frase.

            A voz de Pasolini: primeiros apuntamentos dun ensaísta cinematográfico, a exposición que remata esta semana cun ciclo das mellores obras do director e poeta italiano, xira ó redor de sete documentos audiovisuais: tres dos abraiantes “Diarios sonoros de Mamma Roma” que Pasolini gravou nun magnetófono e logo transcribiu durante unha pausa da rodaxe da súa segunda película; o appuntamento fílmico “pra unha Orestiada africana”; unha entrevista de Carlo di Carlo con Pasolini, verbo da súa vida e da súa obra; outra co propio di Carlo, falando sobre o seu amigo e colaborador, e máis un breve documental sobre a problemática rodaxe de La Rabbia (o outro film-eixo da exposición).

            Complementándoos, o/a visitante que acuda á Fundación Luís Seoane achará unha manchea de documentos igual de interesantes: fotografías de diversas rodaxes de Pasolini quitadas por Angelo Novi; exemplares dos guións orixinais; fragmentos das películas proxectados en vídeo; manuscritos, poemas e debuxos do corsario asasinado, sinte dunha vintena de reflexións, reproducidas nas paredes, tan impactantes coma esta: “Se conseguín transmitir o que quería transmitir en Accatone –poñamos, por exemplo, a grandeza épico-relixiosa destas personaxes miserables–; se conseguín amosar esta a través dos estilemas da miña película, do ritmo da narración, do xeito no que eu movo estas personaxes, da atmosfera nas que as mergullo, a través da luz, do sol, do ambiente que as arrodea; se conseguín transmitir esta idea delas é que as amo de verdade. Se, pola contra, fracasei niso é que o meu amor non é sincero… A redención provén do estilo, así que… se fracasei estilisticamente, ou sexa, se non conseguín o resultado estilístico axeitado, daquela, o meu amor non é sincero; daquela, hei intentar amar aínda máis.”

            Denantes de abandonar o fermoso edificio ideado por Creus e Carrasco, fico un intre diante dun dos poemas que Pasolini quixo empregar nise “experimento” lírico-político que ía ser La Rabbia, tal e como il o concibiu. Un poema sobre a “Liberación de Togo”, cuxos catro últimos versos dicían: “Xente de cor, é na dignidade/ Onde o home non ten cor// A única cor do home/ Está na dita de enfrontar o propio mal.” Pero Pasolini cambiou o derradeiro verso, deixándoo así: “A única cor do home/ [está] na dita de enfrontar a propia escuridade.”

 

Canseira

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar, Estelas, Poemas propios | Posted on 03-04-2011

Estou canso, ben, ben canso, diste país sen coraxe, sen conciencia, sen orgullo, e de todos os seus falsos representantes… 

OS GALEGOS NON MERECEN

A GALIZA QUE NON TEÑEN

Loita

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Estelas | Posted on 02-04-2011

“A Poesía é unha loita contra a iniquidade” (Charles Baudelaire)

“Cando vexas unha iniquidade e comprendas o seu motivo –unha iniquidade na vida, unha mentira na ciencia, ou un sufrimento imposto por alguén- rebélate contra a iniquidade, contra a mentira, contra a inxustiza. Loita. Canto máis viva sexa a túa loita máis intensa fará ela a túa vida. E daquela sentirás que viviches de verdade, que é preferible vivir tan só unhas horas así que entregarse anos enteiros a vexetar na podremia da chagorza” (Piotr Kropotkine, A moral anarquista)