A chaira en primavera

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotos alleas, Poemas propios | Posted on 30-05-2011

 

 Eis

A vosa Mag Mell

O voso santuario –

 

A foz interior

Da mar onde conflúen

O voso novo Alén

O voso vello Aquén

 

A terra devida

Un cortizo

Policárpico –

 

Agora que todo rompe a xenar todo

Gaña a súa xeira

 

Que as lamelas e as fragas bourean

Ó seu ar sen párroco nin patrón

A llo garduñar

 

Vide

As abellas doentes da Negrume

 

Vide

As derviches do Pobo dos Soños

 

Libade a vosa flor

Levade o voso mel

 

Vós

A quen Nada lles pertence 

 

(Versión en castelán)

 

LA LLANURA EN PRIMAVERA 

 

He aquí

Vuestra Mag Mell

Vuestro santuario –

 

La desembocadura interior

Del mar donde confluyen

Vuestro nuevo Más Allá

Vuestro viejo Más Acá

 

La tierra transformada

En un panal

Policárpico –

 

Ahora que todo rompe a florecer todo

Gana su jornal

 

Que los prados y los bosques laboran

A su aire sin párroco ni patrón

Que se lo pueda hurtar

 

Venid

Las abejas dolientes de lo Oscuro

 

Venid

Las derviches del Pueblo de los Sueños

 

Libad vuestra flor

Llevad vuestra miel

 

Vosotras

A quien Nada pertenece

NOTA: Após século e medio de escritos e debates verbo do tema, cada vez parece máis obvio non só que existiu realmente unha cultura céltico-atlántica senón que, tal e como afirmaban moitas supostas “lendas” e como aventuraron os arqueólogos, historiadores, antropólogos, etnólogos, etc. de finais do XIX e principios do XX, esta se espallou dende a Península Ibérica cara ó norte de Europa.

            Consonte os estudosos actuais coma Calros Solla, Rafael Quintía ou Blanca García, entre outros, a oenach, a chaira, era o sitio por antonomasia onde as distintas tribos que conformaban esa cultura de nós celebraban as súas asembleas, as súas festas, os seus sacrificios: “O lugar mítico onde [acudían] para sela-lo seu pacto coa Terra” (Rafael Quintía). Planicies no só das terras chás senón das “alturas sacras”, dos “lugares de poder” como o Monte do Seixo ou o Monte Pindo, nos que, tal e como sabemos agora, houbo unha incrible cantidade de monumentos megalíticos de toda caste: castros, antas, menhires, amilladoiros, aras solis

            Entre os cultos que alí se realizaban salientou o da lembranza e/ou retorno dos mortos, o Samaín que deu lugar ó noso Magosto e que foi cristianizado como o Día de Todos os Defuntos.

            Mag Mell (“Chaira do gozo” ou “Chaira das delicias”, en irlandés) foi un dos nomes que os celtas lle deron o Paraíso, tal e como iles o concibiron.

            O adxectivo “policárpica” aplícase ás plantas que xenan e frutifican varias veces sen chegar a morrer (ó contrario cás monocárpicas). A expresión feita “Gaña-la xeira” alude ó feito de que todos os veciños boten unha mao nas tarefas comunais de labranza. Feito que deu lugar ó verbo “xeirear: conxeniar, levarse ben”. “Bourear” significa tanto “traballar arreo” como “armar rebumbio”

            Ignoro de quén é a foto quitada de National Geographic.

 

Os comentarios están pechados.