A LÓXICA DE GALICIA BILINGÜE

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña | Posted on 27-08-2011

Consonte a “lóxica” dos integrantes de Galicia Bilingüe, todas aquelas persoas nadas na Galiza son galegas, aínda que estas, co seu xeito de pensaren e de actuaren, colaboren coa extinción de todo aquilo que conforma Galiza. Ergo, eu non son galego por dobre razón: porque non nacín eiquí e porque loito pra que Galicia, a súa xente e o seu celme non desaparezan como tales. E as persoas coma Gloria Lago e Marisol Santos son, daquela, non tan senón moito máis galegas ca min.

            Consonte a lóxica de GB, Isabel Pantoja é tan galega coma Marica Campo, por exemplo, e Marica Campo tan andaluza coma Isabel Pantoja, pois as dúas son españolas e olé! Ou (variante): se David Bisbal vivise a partir de mañá en Allariz, o cantante almeriense sería tan galego coma Alfonso Castelao ou Isaac Díaz Pardo.

            Consonte a lóxica de GB, calquera indiano que veranee en Sanjenjo, tolee polas nécoras e o albariño, teña un cabazo no seu chalet e solte “Un canto a Galicia, hey” con bágoas nos ollos é tan galego coma un mariñeiro de Cee.

            Consonte a lóxica de GB, Julio César era tan galo coma Vercingestorix, e Décimo Xunio Bruto (quen, ó seu regreso triunfante a Roma, foi nomeado, de feito, callaecus) tan galaico coma os kallakoi que foron vencidos, reprimidos e obrigados a converterse en “cidadáns” romanos da provincia da Gallaecia.  

            Consonte a lóxica de GB, Pedro López de Aguiar, o bispo de Lugo, era tan galego coma María Castaña.

            Consonte a lóxica de GB, durante a época do Imperio Británico, o Rei de Inglaterra era tan hindú coma Gandhi. 

            Consonte a lóxica de GB, o presidente chinés Hu Jintao e o gobernador de Llahsa son tan tibetanos coma o Dalai Lama e máis ca Matthieu Ricard.  

            Consonte a lóxica de GB, un broker da Bolsa londiniense é tan irlandés coma un labrego de Tuaisceart Éireann.

            Consonte a lóxica de GB, os asturianos que desprezan o bable –e cómo, ai, e cánto(s)!– sono tanto coma aquiles que aínda o falan, escriben, promoven e traballan pola súa supervivencia. Vamos que, consonte a lóxica de GB, Felipe de Borbón é tan asturiano coma Letizia Ortiz, e os dous, por ser príncipes de Asturias e de España, moito máis ca Emilio Robles Muñiz (Pachín de Melás) ou Xuan Bello. (Os Duques de Lugo deixámolos aparte porque, ende mal, separáronse. Pero seren, seren, sonlles tan galegos coma o Padre Feixóo.)

            Consonte a lóxica de GB, ise 13 % de galegos que se sente unicamente español e tan galego coma o 26 % que se sente unicamente galego. (O outro 61 % depende do día, xa se sabe.)

            Consonte a lóxica de Galicia Bilingüe… quen é máis galego? Un “estranxeiro” coma o meu amigo François Davo, que traballa a prol da lingua e da cultura galega, ou un dises galegos que contempla con absoluta indiferenza a súa aniquilación e mesmo a desexa porque, no fondo, odia todo o que é demasiado gallego?

            Abofé, todos os seres humanos que habitamos o planeta Terra somos terrícolas. Mais non todos os seres humanos amamos e defendemos a Terra con todas as súas riquezas, incluída a lingüística. Por exemplo: hai xente á que tanto lle ten que fine a lingua bretona, tanto na propia Bretaña (onde a maioría da poboación se sente xa máis francesa ca bretona, por motivos case que idénticos ós que se dan na Galiza) coma no resto dos países do mundo (onde o tema das linguas alleas non adoita importar ren). A min non. A min dóeme que desapareza o bretón, ou calquera outra lingua do mundo. A min preocúpame realmente o futuro do bretón. E xa non digamos o do galego.

            A “lóxica” de GB non ten, como se ve, nadiña de lóxica, nin é tal lóxica senón pura hipocrisía disfrazada de harmonía. Intolerancia disfrazada de tolerancia. Desprezo disfrazado de aprezo. (Auto)odio disfrazado de “amor”, ai.

            A “lóxica” de GB é a daquiles que ven lóxico que un golpista coma Millán Astray sexa fillo predilecto d’A Cruña/La Coruña/Villa de Negreira. 

            A “lóxica” de GB élles, en fin, a mesma de todos aquiles “galegos” que, dende a invasión dos Reis Católicos, se aliaron cos ocupantes e se dedicaron a explotar, a asoballar e a vexar a inmensa maioría de pailáns que, ende mal, tamén eran galegos: a consecuencia “lóxica” dise terrible proceso aínda sen rematárennos.

Galegos de máis

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña | Posted on 14-08-2011

Aí atrás chanteime, sen previo aviso, na nova Concellería de Cultura d’A Cruña polo seguinte motivo:

            Uns meses antes das eleccións municipais, contactei cos anteriores responsables da devandita Concellería pra saber se lles interesaría programar no teatro do Forum un concerto de Fuso Negro, o proxecto poético, dramático, escultórico e musical que teño a honra de coordinar. Respondéronme que si pero que a programación xa estaba completa ata setembro. Ende ben, unhas semanas despois, chamáronme pra dicirme que quedara un oco libre e preguntarme se queriamos actuar ise día, o martes 28 de xuño. “Xaora.” E axustamos, polo momento, o pacto verbalmente, co caché máis baixo que temos os meus compañeiros e máis eu: oitocentos euros pra sete persoas (incluído o cámara que grava os concertos). Pero… Chegaron as eleccións e pasou o que pasou.

            Daquela, nós aínda non tiñamos ningún contrato asinado, así que, temendo que os elixidos, os do PP, se negasen a pagarnos o concerto, volvín falar con María Xosé Bravo e con Carme Vilariño pra preguntarlles se podiamos aquelar a situación. Pero elas, aténdose a legalidade vixente (cousa que as honrou) me explicaron que, a dúas semanas do relevo, non podían facer xa ningún contrato.

            Ben. Chegou o día 28 de xuño e actuamos (logo de compoñer varios temas novos, ensaiar unha vintena de horas, realizar dúas esculturas máis prá escenografía e, por suposto, carretar ida e volta todo o material). Chegaron os novos responsables de Cultura, coa galerista Ana Fernández á cabeza, e contactei con iles pra solucionar a cuestión, confiando en que, malia o problema dos papeis, cumprirían.

            Tras varias chamadas telefónicas atendeume unha tal Ruth (non me dixo o seu apelido), quen me pediu que lle mandase toda a información relativa ó proxecto e as causas da miña demanda, pra así estudar o caso e comunicarllo á súa xefa. Mandei a información. Esperei uns días. En van.  

            Como non me contestaban, insistín, teimei varias veces (pensando mormente nos meus compañeiros, non en min, que aborrezo falar de cartos, aínda que mos deban). Ata que, finalmente, me concederon unha cita. Eu coidaba que con Ana Fernández, quen, en teoría, xa debía estar ó tanto do asunto. Pero quen me recibiu foi unha tal Dulce (tampouco me dixo o seu apelido) quen non tiña nin idea de quen era eu nin a qué ía alí. Escoitoume, tomou nota e, igual cá súa compañeira, quedou en falar con Ana Fernández e en responderme ise mesmo día.

            Pasou unha semana, e nada. Chamei outras tantas veces, e nada. Mandeille un e-mail directamente á tal señora Dulce, e nada. Pasaron vinte días, e nada. Así que dei por sentado o que xa maxinara dende o principio: que tanto lle tiñamos, os meus compañeiros e máis eu, á Concellería de Cultura. Por iso me plantei alí sen avisar. Non pra esixir o diñeiro senón unha explicación. E alí fun (iso si: moi tranquiliño, moi ecuánime eu), á primeira hora da mañá.

            Ó chegar pregunteille a unha muller que andaba polo recibidor se estaba a señora Dulce. Díxome que si, a falar por teléfono na habitación de ó lado, cuxa porta vin aberta. Mentres esperaba que esta me atendese, sentín a seguinte conversa sen querelo: “¿Viste? Hoy los de La Voz de Galicia sacan un artículo criticando lo del Ágora (…) Quieren saber si le vamos a dar algún uso a eso (…) Bueno, a ti los periodistas nunca te hacen preguntas comprometidas, je, je (…) Nada, tranquilo: ya hablé yo con los del gabinete de prensa y les dije que inventaran una buena excusa para los de La Voz (…)”

            Inmediatamente despois saíu a señora Dulce e arregalou os ollos en véndome. “Ah… Hola. Imagino a qué vienes pero… No hay nada que hacer. Lo siento.” “Xa o sabía eu –retruquei–. Tan só vin dicirvos isto: que se queredes ser uns bos representantes da nosa cultura, o mínimo que podedes ter é un pouco de educación e responder á xente. Polo demais, deséxoche boa sorte no teu novo emprego: falta che fai. Ah! E ollo co tema do Ágora, que xa sentín cómo vai!” E marchei de alí tan ancho.

            En resumo: que aconteceu exactamente o que eu xa temín denantes de actuar no Forum. Mais, tras ler a entrevista que lle fixo a semana pasada El Ideal Gallego a Ana Fernández e que tanta e tan lóxica indignación causou, agora comprendo a verdadeira razón pola que esta pasou de nós.

            A nova Concelleira de Cultura manexa cartos dabondo pra pagar os cachés de Raphael, de David Bisbal, de Sergio Dalma… de toda a recua de vellas glorias que actuarán iste mes n’A Cruña. Pero negouse en rotundo a soltar os oitocentos miserables euros que, en xustiza, nos debe. Por que? Non porque eu, Xoán Abeleira, non comungue co PP, nin co BNG, nin co PSOE nin con ningunha outra camarilla, e, xa que logo, leve case que dous lustros criticando nesta columna o que creo que cómpre criticar, non. Foi porque o pobre do Fuso Negro, o toliño das Comedias Bárbaras de Valle-Inclán, éche demasiado gallego pra ela.  

Preludio (unha poética)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Animais Animais, Poemas propios, Vídeos | Posted on 14-08-2011

http://vimeo.com/27688787

  

Versión en castelán:

 

EN LA ÉPOCA EN LA QUE LOS NIÑOS INVENTABAN CUENTOS

Los animales eran hombres y los hombres animales

Orgullosos de ser animales

 

En la edad en la que los niños deliraban solos

A veces la luna se transformaba en erizo

El sol era un cangrejo desovando

En el arenal del cielo

 

Los niños jugaban al río veneraban al río

Porque el río era un dios

Y el agua al entrar en sus bocas comunicaba

Multitud de leyendas que fluían de lejos

 

Un mosquito era un titán una civeta

Un sahumador consagrando el bosque

Un bisonte un ancestro un antílope un guerrero

Un lagarto un augur de cuyas visiones

Nadie dudaba jamás

 

En la época en la que los niños inventaban cuentos

La Palabra era un fruto en las raíces del árbol

En la edad en la que los niños deliraban solos

Lo hacían al calor de las manadas celestes

 

Pero llegó el fuego llegó la antorcha llegó

La hoguera aullando al umbral de la cueva

Los niños enmudecieron entonces los animales se dispersaron

Temerosos los hombres constataron su silencio

Al-mudayna (versión en galego e castelán)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotos alleas, Poemas propios, Poemas visuais | Posted on 07-08-2011

 

A

MOR

Cidadela

Na miña

Transcendencia

 

Barbacá

Entregada

Ó seu propio

Ventoeiro –

 

Hoxe ó albear

Sentínme

Coa túa voz

Afalándome a ser

TODO ALÉN NINGÚN EU



 

(Castelán)

 

 A

 MOR

Ciudadela

En mi

Transcendencia

 

Alcazaba

Entregada

A su propio

Ventisquero –

 

Hoy al clarear

Me escuché

Con tu voz

Incitándome a ser

MÁS ALLÁ NINGÚN YO

NOTAS: o terceiro verso do orixinal entraña un xogo de palabras: “Ciudadela/En la mía -/ Transcendencia”, que a traduccón tenta reproducir co xogo fonético “mi, mí”: “Ciudadela/ En mí (en mi interior) -Transcendencia”. Tamén o sétimo: “Entregada/ A lo suyo propio -que es pura intemperie-)”. En galego, o verbo afalar (sinónimo de tanguer, tanxer, aguillar, falar…) ten máis ben o senso de aguijar, pero con voces, berros ou xestos. O “poema visual” conforma, asemade, a torre dunha fortaleza e unha frecha. O ventoeiro, coma o ventisquero, adoita ser o lugar máis alto dun monte, e, daquela, onde zoa máis o vento, onde vai máis frío pero tamén onde or ar é máis puro…