«A unión libre», de André Breton
Posted by Xoán Abeleira | Posted in André Breton, Poemas alleos, Traducións | Posted on 22-12-2012
Miña muller con melena de lumarada[1]
Con pensamentos de alustros difusos[2]
Con cintura de reloxo de area
Miña muller con cintura de lontra entre os dentes do tigre
Miña muller con boca de escarapela e de ramo de estrelas de derradeira magnitude [3]
Con dentes de pegadas de rato branco na terra branca
Con lingua de ámbar e de cristal cofados
Miña muller con lingua de hostia apuñalada
Con lingua de boneca que abre e cerra os ollos
Con lingua de pedra incrible
Miña muller con perfebas de garabatos de escrita de nena
Con cellas de bordo de niño de anduriña
Miña muller con tempas de lousa de teito de invernadoiro
E de cristais abafados
Miña muller de ombreiros de champaña[4]
E de fonte con cabezas de golfiños su o xeo
Miña muller con pulsos de mistos
Miña muller con dedos de azar e de as de corazóns
Con dedos de feo segado
Miña muller con sobrazos de marta e de faiuchos[5]
De Noite de San Xoán
De ligustro e de niño de peixes anxos [6]
Con brazos de foula e de esclusa
E de mestura do trigo e do muíño
Miña muller con pernas de columnas estriadas[7]
Con movementos de reloxería e desesperación
Miña muller con polpas de sabugo
Miña muller con pés de letras iniciais
Con pés de manda de chaves de calafates que beben
Miña muller con colo de orxo imperlado[8]
Miña muller de gorxa de Valadouro[9]
De cita no leito mesmo da doira
Con peitos de noite
Miña muller con peitos de toupeira mariña
Miña muller con peitos de crisol do rubí
Con peitos do espectro[10] da rosa su o orballo
Miña muller con ventre do despregue de abano dos días
Con ventre de pouta xigante
Miña muller con lombo de paxaro que lisca en vertical
Con lombo de azougue
Con lombo de luz
Con caluga de seixo e de creta mollada
E de caída dun vaso no que se vén de beber
Miña muller con cadeiras de dorna
Con cadeiras de candelabro e de cobertoiras de frecha
E de cálamos de plumas de pavón blanco
De balanza insensible
Miña muller con nádegas de gres e de amianto
Miña muller con nádegas de lombo de cisne
Miña muller con nádegas de primavera
Con sexo de gladiolo
Miña muller con sexo de areal de ouro e de ornitorrinco
Miña muller con sexo de alga e de lambetadas[11] antigas
Miña muller con sexo de espello
Miña muller con ollos cheos de bágoas
Con ollos de panoplia violeta e de agulla imantada
Miña muller con ollos de sabana
Miña muller con ollos de auga para beber no cárcere
Miña muller con ollos de acha sempre su o machado
Con ollos de nivel de auga de nivel de ar de terra e de lume
[1] Feu de bois é frase feita que significa “lumarada, fogueira”.
[2] Os «relampos de calor», propios do verán, son aquiles que non van seguidos do estrondo do trono. Relampos «silenciosos», «mudos». Arestora se lles chama «raios ou relampos difusos» (cf. http://icaroyelviento.blogspot.com.es/2009/07/tipos-de-rayos-2.html). Nós aquí xogamos coa asonancia.
[3] A magnitude dunha estrela é a medida do seu fulgor. Ptolomeo estableceu seis magnitudes, de mor a menor brillo (cf. http://es.wikipedia.org/wiki/Magnitud_aparente).
[4] O termo francés champagne designa tamén un tipo de embarcación, e mesmo, no brasón de Francia, o “campo? ou a parte inferior de leste.
[5] As landras da faia.
[6] Ou “escalarias”.
[7] A imaxe é máis clásica do que parece, e fusée non significa aquí nin “fusada” nin “foguete”. Cremos, máis ben, que Breton pensou, por unha banda, nas colonnes de fusée (columnas acanaladas ou estriadas), e, pola outra, quizais ‒a xulgar polo verso seguinte‒ nas fusées de montre (rodiñas dun reloxo).
[8] Neoloxismo creado por Breton: non perlado.
[9] Val d’or é, cando menos, unha cidade de Quebec. Lit. Val d’ouro.
[10] Aquí máis ben, ou tamén, espectro físico, luminoso.
[11] Aproveitamos para xogar coas acepcións do termo galego. Lit. “lambonadas”.
