You’re A Big Girl Now

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Cancións sublimes | Posted on 15-05-2011

 

03 You’re a Big Girl Now

 

Bob Dylan – Blood on the Tracks (NY Sessions) – 03 You’re A Big Girl Now

 

You’re A Big Girl Now

Our conversation was short and sweet
It nearly swept me off-a my feet
And I’m back in the rain, oh, oh
And you are on dry land
You made it there somehow
You’re a big girl now

Bird on the horizon, sittin’ on a fence
He’s singin’ his song for me at his own expense
And I’m just like that bird, oh, oh
Singin’ just for you
I hope that you can hear
Hear me singin’ through these tears

Time is a jet plane, it moves too fast
Oh, but what a shame if all we’ve shared can’t last
I can change, I swear, oh, oh
See what you can do
I can make it through
You can make it too

Love is so simple, to quote a phrase
You’ve known it all the time, I’m learnin’ it these days
Oh, I know where I can find you, oh, oh
In somebody’s room
It’s a price I have to pay
You’re a big girl all the way

A change in the weather is known to be extreme
But what’s the sense of changing horses in midstream?
I’m going out of my mind, oh, oh
With a pain that stops and starts
Like a corkscrew to my heart
Ever since we’ve been apart

A case of you

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Cancións sublimes | Posted on 01-03-2011

 

Just before our love got lost you said
I am as constant as a northern star
And I said, constantly in the darkness
Where’s that at?
If you want me I’ll be in the bar

On the back of a carton coaster
In the blue TV screen light
I drew a map of Canada
Oh Canada
With your face sketched on it twice

Oh you’re in my blood like holy wine
You taste so bitter and so sweet
Oh I could drink a case of you darling
And I would still be on my feet
Oh I would still be on my feet

Oh I am a lonely painter
I live in a box of paints
I’m frightened by the devil
And I’m drawn to those ones that ain’t afraid
I remember that time that you told me, you said
Love is touching souls
Surely you touched mine
Cause part of you pours out of me
In these lines from time to time

Oh you’re in my blood like holy wine
You taste so bitter and so sweet
Oh I could drink a case of you darling
Still I’d be on my feet
I would still be on my feet

I met a woman
She had a mouth like yours
She knew your life
She knew your devils and your deeds
And she said
Go to him, stay with him if you can
But be prepared to bleed

Oh but you are in my blood you’re my holy wine
You’re so bitter, bitter and so sweet
Oh I could drink a case of you darling
Still I’d be on my feet
I would still be on my feet

Patti Smith, Because… part I, II e III.

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Cancións sublimes, Propostas culturais, Vídeos | Posted on 28-12-2010

Heaven

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Cancións sublimes, Estelas, Vídeos | Posted on 19-12-2010

Esta ledicia de arestora ten algo de “namoramento” mais non é a do tal. É outra moito mellor, máis sutil pero máis fonda. Unha ledicia sen obxecto…

Revolución interior

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Cancións sublimes | Posted on 15-12-2010

01 – Inner Revolution

So welcome to the real world,
Where there’s nowhere to hide
From the pain and hurt—
You’ve got to take it in stride.

You say you’ve got your big problems—
Baby, join the club.
You won’t find the solutions with a gun or a drug.

Inner revolution—shake it up baby.
There’s something in your life you don’t like;
You’ve got the power to change it.
You can’t fix it with a drug, can’t kill it with a gun.
Inner revolution—that’s the way it’s done.

So welcome to the real world,
Full of pain and hurt,
Where there’s a million excuses,
And you know what they’re worth.

You say you’ve got your big problems,
Like everybody else;
You won’t find any answers
Until you find yourself.

Inner revolution—shake it up baby.
There’s something in your life you don’t like;
You’ve got the power to change it.
You can’t fix it with a drug, can’t kill it with a gun.
Inner revolution—that’s the way it’s done.

When you face yourself
And you look inside,
You see there’s nowhere to run,
Nowhere to hide.

Inner revolution—
You’ve got to shake up your life,
You’ve got to make it work out.
Inner revolution—
You’ve got to do it yourself.

Dança da solidao

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Cancións sublimes, Propostas culturais | Posted on 19-11-2010

Un día preguntáronlle a David Byrne: “Vostede está a liscar dunha festa moi aburrida, e, de súpeto, ve chegar a alguén, e decide voltar á festa. Por quen??” “Por Marisa Monte”, retrucou il.

Oh sister

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Cancións sublimes | Posted on 23-10-2010

 

Oh sister when I come to lie in your arms
You should not treat me like a stranger
Our father would not like the way that you act
and you must realize the danger

Oh sister am I not a brother to you
An one deserving of afection
And is our purpose not the same on this earth
To love and follow his direction

We grow up together from the cradle to the grave
We died and rebornthen mysteriously saved

Oh sister when I come to knock on your door
Dont turn away you create sorrow
Time is a ocean but it ends at the shore
You may not see me tomorow

 

Oh irmá, cando veña xacer nos teus brazos

Non me trates igual cá un estraño…

 

O Tempo é un océano mais remata na beira.

Talvez non volvas verme mañá…

Un sistema perverso (pero lucrativo)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña, Cancións sublimes, Vídeos | Posted on 17-10-2010

 

A democracia é o último refuxio do capitalismo”

(Lema anarquista)

 

A nosa sociedade está dirixida por xente insá

que persegue obxectivos insáns.

Estamos en maos duns maníacos

que perseguen uns fins maníacos...”

(John Lennon) 

 

O hardware do sistema capitalista é tan mal intencionado, tan retorto, tan hipócrita, tan perverso que foi quen mesmo de converter a traxedia dos mineiros chilenos nunha ben lucrativa película: a noticia máis vista na historia da televisión. Raros foron os compañeiros xornalistas que durante estas semanas, no canto de estrullar os detalles morbosos, lacrimóxenos, sensacionalistas do “rescate”, se atreveron a falar das vergoñentas razóns que provocaron ise desastre: a explotación á que cadora está sometida esa clase traballadora e, máis concretamente, ises pobos indíxenas, e as condicións inhumanas nas que se consumen.

Nin Deus deu un chío. Dende o Papa ó Rei de España, dende o Presidente de Francia ó de Estados Unidos, ningún mandatario alzou a súa voz pra denunciar iste novo atentado contra os dereitos humanos que continúan a violarse en tódolos recunchos do planeta (incluídos, abofé, os dos devanditos).

         Catro exemplos:

1- No que levamos de ano, xa morreron en Chile trinta e dous mineiros (un diles hai apenas uns días) e é moi probable que non remate o 2010 sen que esa cifra iguale ou supere á dos trinta e tres superviventes da mina de San José.

2 – Os distintos movementos político-sociais da esquerda internacional levan dende a súa orixe loitando contra a explotación laboral infantil. En España, xa no 1908, durante o I Congreso de Solidariedade Obreira (o antecedente da CNT) se abordou esta lacra. Mais agora, case que dous séculos despois daquiles primeiros berros fronte a inxustiza, cántos nenos e cántas nenas continúan a ser explotados no mundo? O propio Mario Gómez, o mineiro chileno máis veterano do grupo, enfermo de silicose e de pneumonía, comezou a choiar ós doce anos! E o seu, ende mal, non é un caso insólito senón moi habitual en Chile e en case que tódalas nacións de tódolos continentes.

3 – Tamén a principios de século, os obreiros e os campesiños europeos e americanos xa reivindicaban a xornada laboral de oito horas (e algúns mesmo de cinco horas, pra que así tivesen traballo máis compañeiros e compañeiras). Pero arestora, cántas horas choian ó día non só os mineiros senón a meirande parte dos traballadores dos países ricos – e xa non digamos os dos países pobres? Unha media de doce horas.

4 – Tralo peche da mina de San José, trescentos obreiros quedan agora sen traballo. Trescentos familias quedan sen sustento.

É certo que niste drama con happy end, filmado e retransmitido en vivo e en directo (e do que, como xa nos temiamos, haberá pronto un remake igual ou máis lucrativo) hai heroes e ben heroes, mais tamén moitos viláns: todos aquiles que, unha vez máis, denantes e despois de que sucedese a traxedia, sacaron partido e beneficio da miseria allea. Conseguindo, asemade, o peor dos seus propósitos: a desactivación e a desconcienciación política dos propios explotados que, convertidos agora en estrelas famosas, en “grandes patriotas”, no paradigma mesmo do “espírito de sacrificio” (Juan Carlos I dixit), se prestarán encantados a xogar ó Monopoly.

 

Addendum: Sempre tiven e sigo a ter unha inmensa admiración polos chilenos quen, abofé, demostraron moitas veces a súa afouteza e o seu compromiso durante períodos infernais da súa historia. Mais, precisamente por iso, non podo comprender cómo, no canto de saíren á rúa a festexar o que os seus explotadores e os medios de comunicación que serven a istes denominaron “o éxito dun pobo”, non están a esixir masivamente unha nova lei que regule XA as súas penosas condicións laborais. E, de paso, a caída dos vampiros que lles chuchan o sangue.

 

A tódolos Manueles e a tódalas Amandas do mundo, incluídos os meus avós anarquistas, Manuel Abeleira e Elvira Suárez.

And what you give is what you get! (tarde ou cedo)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Cancións sublimes, Poemas alleos | Posted on 16-10-2010

It’s not important for you to know my name –
Nor I to know yours
If we communicate for two minutes only
It will be enough
For knowing that someone in this world
Feels as desperate as me –
And what you give is what you get.

It doesn’t matter if we never meet again,
What we have said will always remain.
If we get through for two minutes only,
It will be a start!
For knowing that someone in this life,
Loves with a passion called hate
And what you give is what you get.

If I never ever see you –
If I never ever see you –
If I never ever see you – again.

And what you give is what you get!