Trampuzas (sobre “Lincoln”, de Steven Spielberg)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Estelas, Películas | Posted on 02-02-2013

A película de Spielberg sobre Lincoln, lonxe de avivar o meu fervor, reforza as miñas dúbidas con respecto á validez actual da idea de democracia, alimentando, asemade, a miña crenza na urxente necesidade dun sistema más asisado, menos absurdo prá Humanidade.

            Horroriza pensar, niste caso concreto, que o futuro non xa dos catro millóns de escravos que seica había daquela nos Estados Unidos senón o de todas as persoas potencialmente escravas que ían nacer ó longo do século XX en todo o mundo dependeu, basicamente, da trama de corrupción artellada polo gabinete de Lincoln e executada polos tres trampuzas que mercaron os votos precisos pra aprobaren a Décimo Terceira Emenda da Constitución estadounidense (apaño, que, por certo, non rematou de ser ratificado ata o ano 1995 en Misisipi, e onde aínda non é de todo oficial!); e, logo, dunha presada de representantes estatais que, en xeral, deixaban todo que desexar…

            Case que cento cincuenta anos despois, non só segue a haber escravitude no mundo ‒camuflada ou non baixo distintos nomes‒ senón que a democracia capitalista xerou outras clases de escravitudes, físicas e psicolóxicas, cuxo número aumenta co tempo, e o funcionamento intestinal do “goberno do pobo, polo pobo e pró pobo”, no canto de mellorar, é cada vez máis nauseabundo.    

Resistencia (eléctrica)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar, Estelas | Posted on 17-05-2011

Que eu saiba, ó longo da Historia ningún país tivo endexamais “un porvir plurilingüe” (Núñez Feixóo).  

E moito menos un país domado e castrado, coma iste.

Polo demais, eu son xusto o que o señor Feixóo non quere: “un galego da Resistencia”.

Pois “resistir éo todo” (Rainer María Rilke).

Sona

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Estelas | Posted on 14-05-2011

Eros, Pluto e a Gloria

A Sona (Fama) é esa voz que, cando xa estás na cama, xusto antes de pechar os ollos, te lembra que aínda es a mesma persoa que onte: cos mesmos defectos, cos mesmos medos, coas mesmas obsesións, coas mesmas neuroses, coas mesmas paranoias… E que, ai, ti tamén morrerás só.

Reprimenda a min mesmo

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Estelas | Posted on 08-05-2011

     

     

O mono que deu

      En min

      Bule aínda

      No interior

 

      Velaí está velaí vai velaí

      É a miña mente

 

      Cadora cobizosa

 

      Chimpando de galla en galla

      Petiscando calquera froito

      Apañando e desbotando

      Sen acougar endexamais…

 

      Ti home que fuches muller

      Ti muller que serás home

     

      Vas pasar tamén esta vida

      Tódalas túas existencias

      Escravizado por un mono?

 

NOTA: Isto NON é un poema senón a Rebuke of/for Myself -Whitman dixit.

 

     

Ollo por ollo… e o mundo devén cego

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Estelas | Posted on 02-05-2011

Non me aleda ren a morte de Bin Landen. Horrorízame ver o corpo torturado e masacrado de calquera ser humano. Mesmo do máis ruín.

Canto máis ignorante, máis cruel sexa un ser humano máis compaixón debemos sentir por il.

Malia dous mil anos de prédica, os cristiáns seguen sen comprender a diferenza entre a actitude de Barrabás  e a de Xesús de Nazareth. E, após asistir á beatificación de Xoán Pablo II, velaí están os máis… festexándo a vitoria de Iahvé sobre Alá, do “Ben” sobre o “Mal”, o “ollo por ollo…” e o mundo devén cego. Cun cristián-musulmán, un Premio Nóbel da Paz, ai, á cabeza…

O xogo da escaleira

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar, Estelas | Posted on 09-04-2011

O problema da cultura galega non é “o xogo das cadeiras” senón “o xogo da escaleira” pola que os máis e as máis se dedican a aganchar.

O problema da cultura galega, xa que logo, non é tanto o machismo coma o sectarismo e/ou o arribismo.

Canseira

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar, Estelas, Poemas propios | Posted on 03-04-2011

Estou canso, ben, ben canso, diste país sen coraxe, sen conciencia, sen orgullo, e de todos os seus falsos representantes… 

OS GALEGOS NON MERECEN

A GALIZA QUE NON TEÑEN

Loita

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Estelas | Posted on 02-04-2011

“A Poesía é unha loita contra a iniquidade” (Charles Baudelaire)

“Cando vexas unha iniquidade e comprendas o seu motivo –unha iniquidade na vida, unha mentira na ciencia, ou un sufrimento imposto por alguén- rebélate contra a iniquidade, contra a mentira, contra a inxustiza. Loita. Canto máis viva sexa a túa loita máis intensa fará ela a túa vida. E daquela sentirás que viviches de verdade, que é preferible vivir tan só unhas horas así que entregarse anos enteiros a vexetar na podremia da chagorza” (Piotr Kropotkine, A moral anarquista)

Estelas (II)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Estelas | Posted on 27-03-2011

 

  • O momento no que a Arte deixou de ser unha Arte Viva, vencellada coa Comunidade e a [súa] Natureza, mailo momento no que os novos sacerdotes, a caste dos sacerdotes, se apoderou da súa espiritualidade, foron, psicoloxicamente falando, os sucesos máis tráxicos da Historia da Humanidade.
  • Supoño que a xente, coma min, que ve no budismo o maior logro espiritual da Humanidade se preguntará moitas veces por qué, daquela, esta non avanza nise senso. Se cadra porque no budismo, a diferenza do que acontece nas relixións, non abonda con “rezar e ir a misa” pra se salvar, senón que nil, nesa ciencia do espírito, é un mesmo quen ha de atinxir a súa propia liberación. E ise, abofé, é un traballo ben arduo: “Camiñar polo gume da navalla” absoluta/mente só, téndote a ti mesmo coma único acubillo.
  • Na meditación, avánzase claramente por estratos: estratos de concentración, estratos de absorción. Nise descenso ascensional, cada un dos pasos vén marcado por un aumento da escuridade, que, a modo de tea, cae sobre os ollos (aínda que estean pechados). Mais a luz, asemade, medra, fortifícase e devén, sobre ise pano de fondo, máis vizosa e escintilante, a medida que ela se manifesta en nós, estrelampados.
  • Nos días de temporal, os mariñeiros aproveitan pra aquelaren os seus trebellos, pra arranxaren o estragado.
  • “Sacha, esterca e, se o fas ben, terás boa colleita” (Refraneiro popular).
  • Cada intre que paso sen min/ É un triunfo sobre min./ Cada intre que avanzo en min/ É un paso cara a min/ Sen min./ Definitivo.
  • A miña praxe da escrita automática –entendida coma unha cura de desintoxicación e, asemade, coma unha vía paralela de coñecemento– ha de apoiarse, forzosamente, na meditación. Un oído que se oe a si mesmo. Unha mente consagrada a desvelarse a si mesma.
  • Pra min traducir é captar: “recoller axeitadamente as augas dun manancial; percibir por medio dos sentidos e da intelixencia; recibir, recoller sons, imaxes, ondas…” Nise verbo está todo contido. Unha vez captado interior/mente un autor e maila súa época, o tradutor, como creador, é libre de elixir a forma e o fondo que crea máis asisados pra transvasar esas augas. (E o mesmo se pode aseverar do acto de escribir que, en realidade, é outro xeito de traducir.)
  • “A escrita (a Poesía) é o folgo do afogado” (Char).
  • “Pensar é nâo comprender” (Alberto Caeiro).
  • O/A poeta é o/a amante que suplica: “Dáme xa noticias de ti, aínda que sexa coa máis absoluta indiferenza”. (Ou: “Dáme xa un nada de ti, aínda que sexa a túa máis absoluta indiferenza”).
  • O Príncipe por antonomasia ten un nome pailán, de aldea: Hamlet, “a small village or group of houses 2. (in Britain) a village without its own church”.
  • “Non hai Deus superior á conciencia pois, en último caso, é a conciencia a que atopa a Deus” (Juan Ramón Jiménez).
  • O poeta perante a Natureza ha de ser coma ise neno xordo que aprende o que é a música sentindo as vibracións de cada un dos instrumentos.
  • Un compañeiro (vendedor) de Xerais, contoume na Feira do libro d’A Cruña, que varios pais lle confesaran ter chorado mentres lle lían unha escena concreta d’O nacemento de Nunavut ó seu fillo ou á súa filla, cousa que me aledou e me abraiou asemade, pois iso foi exactamente o que me aconteceu a min mentres a escribía… E o mesmo me confesaron varias persoas que leron As nosas sombras no Xardín de Serralves… Mais –dado que, xaora, non abonda con se emocionar un mesmo pra acadar a transcendencia– cómo se produce ise milagre que fai que unha obra de arte deveña malia nós nun auténtico radio transmisor das ideas, emocións e sensacións experimentadas?  Por qué esa clase de intuición que en min vai sempre unida ó corazón, ó concepto corazón, é moito máis poderosa, máis real que calquera outra cousa?
  • “Causa das causas, apiádate de min” (frase que pronunciou Cicerón en sendo asasinado).
  • “Eu son o eterno ausente de si mesmo” (Antonin Artaud). Vivo beside myself en lugar de inside myself –por utilizar unha expresión inglesa que me gusta dabondo–, aínda que, “ás veces, por un intre, entro no vórtice, e a luz, a luz que sen dúbida insiste, me regala a súa proclama” (Identidades, “Arthur Rimbaud”).
  • «Il faut être le homme de la pluie et l’enfant du beau temps» (René Char). Hai que ser o home da chuvia e o neno do bo tempo. Resistir os empurróns do ventimperio, do imperio do vento, coma un ser maduro, e gozar coma un neno dos “grandes días de sol” (Álvaro Cunqueiro).
  •  “Recruit the dreams that sing to thee” (William Blake –coido– en boca de Patti Smith).
  • O material do inverno serán tódalas frustracións que nos deixou o verao: os ríos nos que non nos bañamos por medo a asolagarnos; os corpos que non apertamos por medo a namorarnos; as noites que non vivimos por medo logo a acordarnos? Daquela, o da morte, o material da morte, serán tódolos días que lle roubamos á nosa Vida?
  • “Heroe é aquil que está inmutable/mente centrado” (Emerson, citado por Rilke no seu ensaio sobre Rodin).
  • Poderá ser o noso espírito ise “vaso de figura de cono truncado, feito con cinzas de ósos calcinados, onde se ensaian e purifican os minerais de ouro e de prata”, esa alquímica coppella?
  • A poesía, o único Poder real, poder magnífico que non se deixa ostentar por ninguén… Se cadra, Artaud foi un dos poucos que deu en definilo cando, falando do seu concepto da “crueldade”, dixo que era “un tourbillon de vie que dévore les ténèbres”.
  • A praxe existencial contemporánea é consecuencia directa do Capitalismo e o seu Estado do Malestar: acalar un bruído con outro; substituír un pracer por outro; encher un oco con outro aínda maior, aínda peor, e co cal só conseguimos aumentar o noso baleiro, eternizar o círculo vicioso do noso dó. 
  • Os pobos, aloulados, aúpan a un aloulado que, por mor do seu poder, acaba toleando. Os líderes tolos do mundo apóianse, ármanse e enriquécense a costa dos seus pobos. Ata que istes se fartan de tanta miseria, “rebélanse” e “elixen” outro aloulado que, por mor do seu poder, devén nun outro tolo…
  • “O traballo (amado) é o mellor e o máis revolucionario (…) Se o paro e a marxinación crearan revolucionarios, os gobernos acabarían co paro e a marxinación” (Lucio Urtubia,  anarquista navarro).
  • “Jamás creeré en la muerte. Sólo pasan para siempre los muertos y las sombras, los que no vivían la propia vida. Yo creo que sólo mueren definitivamente (…) sin salvación posible, los malvados y los farsantes, esos hombres de presa que llamamos caciques, esos repugnantes cucañistas que se dicen políticos, los histriones de todos los escenarios, los fariseos de todos los cultos, y que muchos, cuyas estatuas de bronce enmohece el tiempo, han muerto aquí y, probablemente, allá, aunque sus nombres se conserven escritos en pedestales marmóreos” (A. Machado).
  • O mor tirano ó que podemos enfrontarnos é a nosa mente. Daquela, non hai mellor revolta cá de vencerse a un mesmo. Só así poderemos (con)vencer ó resto dos tiranos. Só así poderemos acadar a plena Liberdade e, asemade, axudar a crear unha sociedade plena/mente libre. Mentres os rebeldes sigan a ser, tamén iles, seres ofuscados, ningunha revolución será A Revolución.
  • Fronte a toda caste de/ Ocupación,/ A RESISTENCIA ESCLARECIDA:/ ILUMINACIÓN.

Foto: Coppella dei Colombi, Santa Maria di Castello

Estelas (I)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña, Estelas, Fotos alleas | Posted on 21-03-2011

 

  • O meu obxectivo coma creador: “Devir un poeta primitivo”. O meu obxectivo coma persoa: “Devir un verdadeiro retraído”, consonte a antiga acepción diste adxectivo: “Dicíase de alguén refuxiado nun lugar sacro”. Isto é: acubillarme na Tripla Xema budista: o Buda, o Dhamma e o Sangha. E na superrealista: Poesía, Amor e Liberdade… reais.
  • Ser, coma aquil “somnámbulo magnético” vinculado ós Rosa Cruces, un “espello infatigable” do noso “axente descoñecido”.
  • René Char: “Eu non confundo aquiles que loitan polo seu pan con aquiles que barrenan co pastel” (ou sexa, “que coidan en cómo sacar tallada do pastel”, brioche, en francés, termo que alude familiarmente tanto á “necidade”, á “estupidez” coma “ó benestar burgués”: avoir de la brioche, te-la “curva da felicidade”, criar bandullo).
  • Capeliñas, capeliñas, capeliñas… Olle onde olle, cheo de mágoa, de vergonza allea, non vexo máis que capeliñas. Capeliñas políticas. Capeliñas sindicais. Capeliñas artísticas. Capeliñas xornalísticas. Capeliñas académicas… Capeliñas por acó e por aló nas que iles/elas enfornan o pastel que logo se reparten e papan. Mamoneo, moito mamoneo.Caciquismo. Amiguismo. Sectarismo. Unha interminable rede social de redes… de corrupción. Pero eu, ai, aburrinas. Aburrín todo iso. Non quero saber máis. Estou cheo de indignación. Farto de ver cómo incluso amigos que eu apreciaba trafican entre iles.
  • Olga Novo: “No templo comérciase co teu amor…”
  • A Poesía vive un dos momentos máis penosos da súa historia, cando os e as poetas de moda saen nas revistas de moda (e algúns, mesmo publicitándoa). Unha época na que a maior arte que existe é, non xa simplemente a moda, senón a arte de estar de moda.
  • Char: “Non se pode coquetear coa Poesía: hai que dar todo por Ela.” Xaora. Coa Poesía NON se xoga, porque: a) Ela salvoulle a vida a moita xente en momentos terribles da súa existencia; b) moita xente se xogou e segue a xogarse a vida por Ela; e c) moita xente perdeu a vida por Ela. Cando menos, tal e como a eu a entendo. (P.S. “E qué é xogar coa poesía, se pode saberse?”, preguntoume unha compañeira. “Xogar ó Monopoly”, retruqueille. “Traizoar a quen se ama.”)
  • Poñéndome ironicamente materialista, ben podo comprender que algunhas estrelas do rock actúen diante dos ditadores e dos mafiosos do mundo por un millón de dólares. (A fin de contas, os presidentes de todas as “democracias” tamén comercian con iles, e logo fan coma as estrelas de rock: xurar que ignoraban con quén era o trato.) O que non me cabe na cabeza é que algúns creadores vendan a súa dignidade por “un acordo entre amigos” de infinita menor cuantía, un posto –coma todos– transitorio de poder ou mesmo por unha boa crítica. Calquera, calquera cousa con tal de tirar proveito.
  • Unha de dúas: quer eu teño vergonza de máis, quer hai xente que non ten ningunha.
  • No mundo da cultura, coma no mundo da política e no mundo en xeral, hai xente que dá a cara e xente que ten moita cara. E o malo é que, de fixermos dúas listas paralelas, os segundos gañarían por goleada.
  • Sobrar, sobran poetas, si. Pois os que non viven nin actúan coma tales non lle fan ben ningún á Poesía.
  • Se, como afirma a Lei do Karma, a Lei da causa e o efecto, unha má motivación non pode xerar unha boa obra, cál debe ser a nosa principal motivación á hora de crear? O diñeiro? A sona? O pracer persoal?
  • O útil non é case que nunca o necesario. O necesario está moi por enriba da súa utilidade. E xa non digamos o vital, todo o natural = relativo á Natureza.
  • Pra sentir esa voz –ou esas voces– coa(s) que desexo escribir, hei deixar de pensar. Ser Cezanne, que comentou: “Cando comezo a pensar, estrago todo.” E Cartier-Bresson, que sempre citaba esa frase ó falar do “instante decisivo”.

          En galego, coidar ten tres significados: matinar/barrenar, maxinar e coidar, stricto sensu. O único realmente necesario pra crear é o terceiro: coidar/fitar o que fas e coidarte/fitarte.

         Sei dalgúns compañeiros que denantes de escribir un poema, un libro pénsano, planifícano, estrutúrano… escarállano. Pois a premeditación é antítese da meditación. Crear é outro xeito de meditar. E meditar non é reflexionar senón xusto o contrario: observar o pensamento sen identificarse con il.

         Se cadra a escrita automática que buscaban os superrealistas sexa iso: fitar o pensamento… as mensaxes que nos envía esa parte interior de nós -o Inconsciente, o Si Mesmo, o Atman…-   e plasmalas tal cal. Se cadra pra sentir esa voz que desexamos transmitir transcendéndonos cómpre… deixar de desexala… cesar de arelar.

  • A linguaxe dos poetas é unha linguaxe inflamante e inflamada. A dos críticos e os catedráticos, unha linguaxe inflada.
  • A literatura é unha maneira de gañarse a vida. A Poesía, o xeito de existir.
  • Daquela… Se é certo que xa non é posible a herba, entre o pavimento e a lama, elixo a lama.

Foto: “Alone”, da Pequena Suricata:

http://www.pequenasuricata.com/