Automonotipo (homenaxe a Ana Zapata)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Ana Zapata, Fotografías de meu | Posted on 16-06-2017

A Estrela da Deusa Anu

Posted by Xoán Abeleira | Posted in colaxes dixitais, Fotografías de meu | Posted on 10-04-2016

A Estrela da Deusa Anu 1 REDUCIDA

Copyright: Xoán Abeleira

“A poesía é un atentado celeste” ou “O Sol da Deusa”

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotografías de meu | Posted on 30-12-2014

O Sol da Deusa reducida

Autorretrato mediúmnico ou A escrita automática

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotografías de meu, inéditos, Poemas propios, Poemas visuais | Posted on 25-12-2014

Alguén non-eu
A meditar

Alguén non-eu
A me ditar

                       Isoutro

 

Autorretrato mediúmnico ou A escrita automática

A lucidez no abismo

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña, Fotografías de meu | Posted on 05-09-2011

Veño de ver, na Fundación Luís Seoane, a exposición sobre a vida e maila obra de Lois Pereiro: unha moi fermosa homenaxe da súa familia, dos seus amigos, da súa compañeira: de todas aquelas persoas que o quixeron ata a medula. A cumprida e merecida culminación (artellada por Antón Patiño e Menchu Lamas coa axuda dos devanditos e cun gusto exquisito) da chea de actos, montaxes, libros, deuvedés… que ó longo do ano pasado festexaron o protagonista do Día das Letras Galegas 2010. Mais –lamento dicilo– a verdade é que a miña opinión verbo dil non variou despois de vela.
          Pereiro puido ser pero non chegou a ser o gran poeta que os seus compañeiros de xeración percibían nil. Pereiro (como il mesmo insinúa nun dos poemas que pode lerse e sentirse na exposición) morreu non xa demasiado novo senón antetempo. Ou sexa: sen ter vivido as experiencias axeitadas pra se superar a si mesmo como ser humano e como poeta. E coido sinceramente que a meirande parte da súa obra (sobrevalorada, ó meu xuízo, polo amor comprensible dos seus e dos poetas novos que acharon nil un guieiro certamente distinto ó resto daquela “lírica atlántica”) non perdurará como quixermos.
          Primeiro, porque boa parte dela xa estaba nalgúns outros poetas europeos da súa quinta e da súa caste (tan bos ou mellores ca il), e logo foi absorbida por algúns dises epígonos galegos que, en teoría, vivirán máis tempo ca il e, daquela, deberían chegar máis lonxe ca il. E segundo porque, como a de Eliot ou a de Pound (en pequena medida, cualitativamente falando), a obra de Pereiro está inzada de intertextualidade, e moitas das ideas, moitos dos versos que os seus amigos e seguidores admiran nela non son propiamente dil senón que están quitados doutros creadores que o lucense absorbeu con paixón, con autenticidade, non o dubido, mais sen terminar de interiorizalos e de regurxitalos doutro xeito.
          Niste senso, Pereiro non é unha excepción. Por motivos históricos, políticos e sociais sobradamente coñecidos, a poesía galega é… un outro globo inchado. Nela houbo, hai e haberá talentos (como Pereiro) entre tanta mediocridade. Pero grandes, grandes poetas (xa non digamos xenios, como Novalis ou como Plath que non pasaron dos trinta anos), houbo, hai e haberá ben poucos. (Como en todos os países e como en todas as épocas, por outra banda). E Pereiro, insisto, ó igual que outros poetas sobrevalorados por nós niste país infravalorado por nós, non se acha entre iles, penso.
          Dúas cousas, secasí, son igual de certas pra min. Unha, que Pereiro, denantes do seu pasamento, denantes desoutra nova e mellor existencia da que –oxalá– goza xa (“Transmigración”), acadou o maior grao de lucidez posible na súa situación. E outra que, grazas precisamente a esa lucidez, a esa case-madurez que achou no sufrimento, deu en escribir algúns poucos poemas, algúns poucos textos que, abofé, van gañando forza – e razón, cánta razón– co tempo.

Addendum: un exemplo concreto da “cegueira pasional” (chamémola así) que adoita darse en certos circos intelectuais galegos. Un dos mores especialistas en Rosalía de Castro afirmou aí atrás, no suplemento literario de La Voz de Galicia, que a súa obra –e máis concretamente En las orillas del Sar– foi a máis moderna e avanzada da súa época. “Mesmo por riba da de Arthur Rimbaud, Walt Whitman ou Emily Dickinson”. Afirmación que, a todas luces, é un despropósito indefendible.

Foto: “Homenaxe a Lois Pereiro nun monte sacro”, de Xoán Abeleira.

Catro días de liberdade

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña, Fotografías de meu | Posted on 12-06-2011

 Toda sociedade baseada na propiedade e no anceio de posesións

–a raíz das nosas doenzas– ha de ser abolida.

Ata que iso non aconteza, as persoas e as clases sociais

corromperanse mutuamente.

R. W. Fassbinder 

Durante catro anos, o aspirante a Poeta tivo un soño recorrente. Víase preso nun cárcere, tentaba fuxir dil mais nunca era quen de atinxilo. Quen lle ía dicir que pasaría varios días encerrado nun real pero a mantenta, mesmo con ledicia! Por aquelas e por aquiles que o padeceron de verdade; sen máis delito ca soñaren, ca pensaren, ca viviren doutro xeito

         Durante catro días, o aspirante a Poeta uniuse a esa vintena de compañeiras e de compañeiros que, esquecendo todo aquilo que nos afasta e lembrando todo aquilo que nos achega, deron en artellar, marabillosamente ben, as “Xornadas de Portas Abertas” do Proxecto Cárcere.

         Durante catro días, varios centos de avós e de avoas, de pais e de nais, de fillos e de fillas desta vila ollaron obras de arte creadas e/ou montadas in situ; viron e sentiron espectáculos de música, circo, danza, cine e cabaré; asistiron a diversos coloquios e manifestaron sen pexas, con sumo respecto as súas opinións; pintaron un mural feminista; degustaron pratos de comida solidaria; trocaron as súas pertenzas; compartiron as terribles experiencias das persoas e dos familiares das persoas que foron vexadas, apadumadas, torturadas, asasinadas pola ignorancia brutal da ditadura franquista.

         E, contaxiado polo ambiente libertario que alí se respiraba, fitando ises lampos humanísimos a desintegraren o absurdo, o aspirante a Poeta creu saber por un intre en qué consiste a Anarquía.

         Unidos na Cadea – ou L’Amour Fou

(N)a malla

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotografías de meu | Posted on 06-03-2011

Copyrights: Xoán Abeleira

Zabutsu shi sabutsu su

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotografías de meu, Haikus, Poemas propios | Posted on 03-03-2011

 Onda unha vela

Acubillado nun

Aprofondar

 

Do libro inédito Uguisu.

Comentario: 

Ó tratarse dun poema verbo da meditación, iste haiku podería incluírse dentro da clase “haikus relixiosos”, de non ser porque: a) o budismo non é unha relixión senón unha “ciencia da mente, do espírito”; e b) a meditación é unha vía de coñecemento que calquera persoa, relixiosa ou non, pode percorrer.

            O título do haiku –un lema clásico do budismo zen– adoita traducirse así: “Sentar coma un buda pra devir un buda” –e, xa que logo, acadar a iluminación.

            O primeiro verso entraña un xogo de palabras: “A carón dunha vela”, mais tamén “onda (d)unha vela”, aludindo ás “ondas luminosas”, ás partículas de luz que irradia a vela, sempre “ondulante”, sempre cambiante.

            A vela aquí simboliza varias cousas. Por unha banda, a iluminación. Por outra, os dous tipos de conciencia que posuímos: a base da “conciencia luminosa” (rigpa, bodhi), nubrada polo noso ofuscamento, e a “conciencia corrente” (manas), a que nos domina cadora, e da que somos escravos. Igual cá vela, tanto a unha coma a outra son “fonte” constante de pensamentos, imaxes, sensacións… E, igual cá vela, están conformadas por unha serie continua de “lapas” que, ó sucederse tan rapidamente, semellan ser unha única chama. Así nós: simple conxunto de “agregados” psicofísicos, en perpetuo cambio, que coida ser un eu inmutable.

            O verbo “acubillar”, do segundo verso, alude tanto á recomendación de Sidhharta Gautama “se o teu propio acubillo” coma ó feito de “tomar refuxio” na Tripla Xema: o Buda, o Dhamma e o Sangha.  De aí que iste segundo verso entrañe outro xogo semántico e sintáctico: “Acubillado nun” (ou sexa, “en si mesmo) mais tamén “acubillado nun aprofondar” (ou sexa no feito de “afondar nun mesmo”, na propia meditación).  

Poesía meu amor

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Estelas, Fotografías de meu | Posted on 26-02-2011

 

Canto máis nos negan máis nos afirmamos

Poesía meu amor o mistoiro do Misterio…..

Homenaxe a Lois Pereiro nun monte sagrado

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotografías de meu, In memoriam | Posted on 01-02-2011

Foto:  Xoán Abeleira