O Río Catasol

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotos alleas, Poemas propios | Posted on 27-02-2011

A corrente,

Chea xa de lamber

As cores das súas feridas,

 

Elevouse

Corpo á terra,

Ceo a dentro,

 

Á procura do máis

Sol.

 

Do libro inédito Pan de Ánimas

Foto de A. J. Caro Otero

Amo un río

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotos alleas, Poemas propios | Posted on 26-02-2011

 

Amo un río

Un río tenme

Enmeigado…

 

(As parellas fan

As súas beiras

Para escoitarse

A si mesmas

 

Eu acudo só

Para sentilo

Nil…)

 

Amo un río

Un río tenme

Ó seu lado………………………………………………………………………………………………

 

Foto de Breogán Prego

Andreas Feininger: The photojournalist

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotos alleas, Propostas culturais | Posted on 22-02-2011

http://www.march.es/arte/palma/exposiciones/feininger/feininger.asp

http://en.wikipedia.org/wiki/Andreas_Feininger

Meoto Iwa

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotos alleas, Haikus, Poemas propios | Posted on 15-02-2011

 A palla a soga

As penas desposadas

Outrora fomos

Unha obra de Begoña Pastoriza

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotos alleas | Posted on 06-02-2011

Ignoro o título desta fermosa foto de Begoña Pastoriza, pero podería chamarse, precisamente, Anónima.

Fin de ano, Aninovo

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña, Fotos alleas | Posted on 03-01-2011

Pasei toda a mañá do 31 principiando un ensaio sobre a influencia de Arthur Rimbaud na vida e na obra de Patti Smith. Pero estaba desacougado.

            Durante as últimas semanas, avanzara un chisco máis polo camiño da meditación (o gume da navalla), e, grazas a ela, atinxira un estado de acougo descoñecido pra min, libre das obsesións polas que tanto sufrín e pleno dunha sorte de ledicia sen obxecto. Dita á que se sumou esoutra indefinible que é a dita de crear. Pero agora… o 31, estaba desacougado. Levaba tres días sen meditar e comezaba a notalo. As “cinco pexas do meditador” (o apego, a aversión, o desleixo ou torpor mental, a inquedanza ou ofuscación, a dúbida) volveran apoderarse de min, mentres a ledicia ía devindo paseniño en remorso.

            Así é cómo funciona a nosa mente. Afeita a ser ela quen nos leva onde lle peta, en poñéndolle as rendas se empina, se encabuxa, se revolve contra nós, pronta a paparnos dun bocado…

            Á tardiña, chamei á miña filla. Díxome que tamén iste ano a súa panda alugara un local pra facer un cotillón. Imaxineina igual có ano pasado (a súa primeira festa de Aninovo), voltando a casa de mañanciña, peneque, irisada de frío, cunha aceda sensación de desengano por no ter atopado nin o príncipe azul co que seguen a soñar as rapazas de todo o mundo nin a suposta ledicia que promete a sociedade cos seus penosos, enganosos sucedáneos.

            Chamei ó meu amigo X., pró que iste ano foi un ano fodido. Seica a súa empresa xa non daba pra máis e botou a uns cantos traballadores, entre iles ó meu amigo, malia ser un gran profesional. Diso hai xa varios meses pero aínda non lle deron a liquidación. X. levaba tres días con febre. Ía meterse na cama decontado porque o seu fillo había de cear coa súa mai, a ex muller de X., e il, estando só e atopándose tan mal, non tiña ganas de ren agás de ver unha película, ler algo e durmirse canto antes. Chamei a A. Chamei a N. Chamei a varios amigos prós que iste ano tamén rematou tan mal como comezou.

            Contra as seis, marchei cas meus pais. Doente. Era venres e aínda non escribira a columna do luns, nin me apetecía. “A quen lle serve o que escribo?” Ó cabo da Avenida do Alférez Provisional (vaia nome) pilloume o semáforo en vermello. “Pilloume!”, coidei eu coidando no emigrante húngaro que todos os días se viste de pallaso-tristeiro-con-sorriso-ledo pra apañar algún diñeiro. Eu, coma Oscar Wilde, estou en contra da “caridade” porque creo, coma il, que esta axuda a manter o estado de miseria dos que pretende axudar. Non é esmola o que precisan os pobres senón xustiza. Xustiza e concienciación. Pero o venres, levado por unha arroutada de Nadal, tipo James Stewart, metín a mao no peto e entregueille todo o que levaba solto: catro euros e pico. O home arregalou os ollos e guindoume co seu acento húngaro: “¡Que Dios te bendiga!” Arranquei cun novo remorso, culpándome de non terlle dado o billete de dez euros que agochara noutra mao pra que il non mo vise…

            Miña mai estaba na cama. Chorando. Os dous últimos anos foron fodidos pra ela. A muller leva choiando dende os catorce anos: primeiro, axudando ós seus pais e criando ós seus irmaos. Logo, apenas casar ós dezanove, encargándose da casa e criando ós seus fillos. Coma a maioría das mulleres da súa xeración non puido ser outra cousa que ama de casa. Agora xa vai velliña e é difícil que cambie. Ten un xeonllo estragado. Camiña mal dabondo. Hai uns meses quitáronlle toda a dentadura e apenas pode comer. Dende que casou, sempre foi moi depresiva. E agora que está maior a existencia pésalle o dobre: “De vello, gaiteiro.” Tiven que ameazala con irme cear a outro sitio pra levantala do leito –cousa que fixo a repelo e sen tan sequera vestirse, malia que o venres, o 31, era o seu aniversario…

            O meu pai, xa que logo, andaba ben amoucado. Tamén il vai maior. O home leva… dende sempre traballando coma unha mula. Tentando, sen conseguilo, axudar á miña mai. Tentando, sen conseguilo, compaxinar a súa vida laboral e persoal coa marital e familiar. E agora, ós setenta e cinco, aínda segue a choiar como se tiver os vinte, malia un sten no corazón e outra arteria atoada…

            Púxenlles unha película pra que se entretivesen. Ceamos como puidemos, cunha sombra de dó. Despois, coma todos os anos, o programa de marras. A esperarmos as uvas, coma todos os anos. Pero o venres os meus estaban moi cansos. Quedáronse adurmiñados, topeneando dediante das parvadas que soltaba o televisor. E eu, iste ano, rebeleime. Esperteinos e díxenlles: “Acabouse! A durmirmos! Por qué temos de aturar semellante andrómena, todo iste sen sentido? Por qué estarmos eiquí ata que nos dean as uvas? Porque o fan os demais? Á merda a sociedade! E as uvas… que as coma o Papa!”

            Contra as once da noite xa estaba na casa. Collín o meu derradeiro paquete de tabaco e arreboleino pola fiestra. Negueime en rotundo a acender o ordenador pra ver se algún amigo me enviara un e-mail. Vin que tiña unha morea de sms no móbil pero non contestei ningún pra non aumentar os milleiros de millóns de euros que esa noite ían facer as compañías telefónicas. Tan só lle enviei unha mensaxe á miña filla: “Benquerida: oxalá que iste ano avances un chisco máis cara á auténtica Verdade que dá o auténtico Amor e a auténtica Ledicia.”  Metinme na cama co libro de Peter Kingsley Nos escuros lugares do saber, su os estoupidos dos foguetes e os berros das xentes.

            Hoxe, día 1, erguinme de mañanciña pra facer meditación e escribir iste artigo.    

           

William Blake, A unión do corpo e da alma.

Na Unión Libertaria

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar, Fotos alleas, In memoriam | Posted on 22-11-2010

O historiador libertario, Eliseo Fernández, falando perante a antiga muralla de Canido, na homenaxe ás vítimas do franquismo.

Poucos pero ben bos (quitándome a min!) 

No fermoso local da Unión LIbertaria de Ferrol, onde, ó chegar, lembrei esta anécdota que me contou Eliseo:

Un anarquista -coido que catalán, fuxido de Barcelona- foi coñecer o célebre ateneo cruñés “El resplandor en el Abismo”, e, ó non achar alí máis ca libros e xornais por todas partes, quedou pampo e dixo: “Vaites! Pero se eu coidaba que isto era un arsenal, ateigado de pistolas!” E outro retrucoulle: “Non, compañeiro. As pistolas usámolas pra defendernos. Os libros, pra atacar.”

Y’en a pas un sur cent et pourtant ils existent
La plupart espagnols allez savoir pourquoi
Faut croire qu’en Espagne on ne les comprend pas
Les anarchistes

 
 

 

Fotos de Marcos Casanegra.

Pracer

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotos alleas, Poemas propios | Posted on 22-10-2010

 

Vougo,

 

Terreo chan e descuberto

No interior ou na contorna dunha vila,

 

Ou

 

Areal onde a corrente das augas

Depositou partículas de ouro

 

Nunha vida?

 

Pracer 1, 2,

3, do catalán placel:

 

Acto de apañar

 

Perlas a costa, nas costas

De América ou de algures,

 

Auga nunha peneira, ou

 

Banco de area, de pedra

No fondo do noso 

 

Mar, plano de falla

 

E de extensión

Abonda…

 

NOTA: Poema incluído, polo de agora, en Pan de Ánimas. Ignoro de quen é a fotografía.

Ave Fénix (Resurrectio)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotos alleas | Posted on 10-09-2010

Fotografía de Almudena Nicás.

http://es.wikipedia.org/wiki/F%C3%A9nix

Patti Smith espreitada pola miña sombra

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotos alleas | Posted on 10-08-2010