Rêve: para Xesús González Gómez

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Poemas visuais | Posted on 22-03-2017

Autorretrato mediúmnico ou A escrita automática

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotografías de meu, inéditos, Poemas propios, Poemas visuais | Posted on 25-12-2014

Alguén non-eu
A meditar

Alguén non-eu
A me ditar

                       Isoutro

 

Autorretrato mediúmnico ou A escrita automática

Al-mudayna (versión en galego e castelán)

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotos alleas, Poemas propios, Poemas visuais | Posted on 07-08-2011

 

A

MOR

Cidadela

Na miña

Transcendencia

 

Barbacá

Entregada

Ó seu propio

Ventoeiro –

 

Hoxe ó albear

Sentínme

Coa túa voz

Afalándome a ser

TODO ALÉN NINGÚN EU



 

(Castelán)

 

 A

 MOR

Ciudadela

En mi

Transcendencia

 

Alcazaba

Entregada

A su propio

Ventisquero –

 

Hoy al clarear

Me escuché

Con tu voz

Incitándome a ser

MÁS ALLÁ NINGÚN YO

NOTAS: o terceiro verso do orixinal entraña un xogo de palabras: “Ciudadela/En la mía -/ Transcendencia”, que a traduccón tenta reproducir co xogo fonético “mi, mí”: “Ciudadela/ En mí (en mi interior) -Transcendencia”. Tamén o sétimo: “Entregada/ A lo suyo propio -que es pura intemperie-)”. En galego, o verbo afalar (sinónimo de tanguer, tanxer, aguillar, falar…) ten máis ben o senso de aguijar, pero con voces, berros ou xestos. O “poema visual” conforma, asemade, a torre dunha fortaleza e unha frecha. O ventoeiro, coma o ventisquero, adoita ser o lugar máis alto dun monte, e, daquela, onde zoa máis o vento, onde vai máis frío pero tamén onde or ar é máis puro…