“El azor en el páramo”, entre os mellores libros do ano.

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Fotografías de meu, Portadas de meu, Propostas culturais | Posted on 23-12-2010

Pra grande e sincero abraio de Pepo Paz, o editor, e meu, o tradutor, @s críticas do xornal EL PAÍS elixiron a miña escolma de Ted Hughes, “El azor en el páramo”, coma un dos mellores libros do ano. E iso que nunca chegou a estar entre “los más vendidos”…

Daquela, gracias a tod@s por iste galano: http://www.elpais.com/especial/libros/

Iatromantis

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña, Propostas culturais | Posted on 23-12-2010

Non sei moi ben qué pedirlle ós Reis Magos nin por quén. A casa está tan patas enriba, as paredes tan cubertas de sangue… A metade dos seus moradores e unha corda de enfermos; a outra metade, unha cadea de tolos. Que Divina Maxestade sería quen de salvarnos desta invasión de ignorancia/estupidez alentada por nós mesmos? Se tódolos reis de hoxe, todos sen excepción, son reis de pacotilla, reis de barba postiza. Mesmo os camelos se decatan do calote, de que o peso dos seus supostos soberanos non é un peso real. Arestora, no canto de incenso (a espiritualidade), ouro (a sabedoría) e mirra (a curación), istes tres tristes tigres asolagan o salvador que aínda chora en nós con toda clase de sucedáneos: dende unha vídeo consola a un penoso consolador. E, no tocante ós seus poderes… Hai séculos que os perderon. Xusto despois, precisamente, de visitaren Belén.

         Inocentes do mundo! Nenos de Palestina e fillos de Israel! Os Reis Magos non existen. Pero existiron, abofé. A súa liñaxe remóntase á orixe da Humanidade, cando os meigos daquelas tribos iniciáticas pintaban e esculpían, cantaban e danzaban no fondo das espenucas. Dende entón, os seus herdeiros espalláronse por toda a terra, e, en especial, por oriente. En India chamaban risi a ise místico antergo. En Egipto, dyehuty. En Arabia, fatá.

         Magi (unha palabra que provén do persa) foron tamén os chamados “filósofos presocráticos”: Parménides, Pitágoras, Empédocles, Heráclito… En realidade, os derradeiros xamáns que houbo en occidente. En Velia-Elea, un dos mores centros de espiritualidade daquela época, un mago era un oulis (un discípulo de Apolo Oulios), un iatromantis (de iatros, “sandor”), porque a súa función principal era curar a mente, viaxar, sumido noutro estado de conciencia, deica o mesmísimo Hades para recuperar as almas cativas. Coma no Paleolítico, os seus lugares de culto eran as espenucas (phôleos), as portas de acceso ó Fogar da Deusa Mai.

         Alí, un phôlarchos do século V a.c. podía ficar inmóbil durante días, empregando técnicas de concentración e de meditación semellantes ás dos ioguis e ás dos taoístas de entón. Igual cós aborixes australianos, os magos gregos eran quen de profetizar, de interpretar os soños e mesmo de dominar “as catro raíces” da natureza. E todos, todos iles, eran poetas. Poetas videntes. Pero…

Chegaron Platón e Aristóteles, os pais do noso mal, mofándose daquiles “posesos” e manipulando o seu legado. O “amor á sabedoría” deveu nise óso tan duro de roer (e tan inútil, ó cabo) que hoxe estudamos sen entender. En vez de razón de ser, a filosofía deveu en ser para razoar. A “lóxica feminina” da Deusa e as Fillas do Sol caeu nas maos dos maltratadores. A intuición (a vía do corazón, que é o órgano que ve) foi esmagada polo puro barrenar.

         E velaquí estamos agora: esfameados de todo. Agardando inutilmente a que esa presada de insulsos caramelos que nos guindan os falsos reis magos dende as súas falsas carrozas sacien por un intre o noso inmenso baleiro. 

Francesco Hayez

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Obras de outros artistas, Propostas culturais | Posted on 08-12-2010

IL BACCIO

LA MEDITAZIONE

ACCUSA SEGRETA

Arthur Rackham

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Obras de outros artistas, Propostas culturais | Posted on 26-11-2010

 http://en.wikipedia.org/wiki/Arthur_Rackham 

http://www.google.es/imgres?imgurl=http://agaudi.files.wordpress.com/2007/12/rackgrim30-big.jpg&imgrefurl=http://agaudi.wordpress.com/2007/12/07/arthur-rackham-ilustradores/&usg=__MLWYbsJJl0xwyfmW1uBz-vbV5Lc=&h=1064&w=800&sz=120&hl=gl&start=1&zoom=1&itbs=1&tbnid=wG93oHrOQaKNoM:&tbnh=150&tbnw=113&prev=/images%3Fq%3Darthur%2Brackham%26hl%3Dgl%26gbv%3D2%26tbas%3D0%26tbs%3Disch:1,isz:l

http://www.google.es/images?hl=gl&gbv=2&tbas=0&tbs=isch%3A1%2Cisz%3Al&sa=1&q=arthur+rackham

Guillermo Álvarez en “El ángel exterminador”, de Buñuel

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Propostas culturais | Posted on 19-11-2010

O “Guillermo Á(lvarez) Bianchi que sae nos cretos (Pablo, o xefe groso dos cociñeiros) foi o meu tío avó. Un “secundario” de moita sona en México, que casou cunha marabillosa india guatemalteca, a tía Ilda…
Coido que de aí me vén iste folgo superrealista…

minuto 2.42 e ss.

Pablo, no minuto 4.19 e ss.

E dobrou ó “Xefe O’Hara” de Batman…. que eu vía de pequeno, en Venezuela (sen sabelo)!!!

Logo, coñecino en Madrid, unha das poucas veces que veu, e lémbroo coma un home simpático e entrañable.

Filmografía: http://www.imdb.com/name/nm0959321/filmoyear

“O libro vermello” de Jung

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Propostas culturais, Vídeos | Posted on 19-11-2010

 

 “O único perigo real que existe pró ser humano é il mesmo” (C. G. Jung)

http://es.wikipedia.org/wiki/Libro_Rojo_(Jung)  

http://homepage.mac.com/eeskenazi/LibroRojoJung.html

Dança da solidao

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Cancións sublimes, Propostas culturais | Posted on 19-11-2010

Un día preguntáronlle a David Byrne: “Vostede está a liscar dunha festa moi aburrida, e, de súpeto, ve chegar a alguén, e decide voltar á festa. Por quen??” “Por Marisa Monte”, retrucou il.

A praga

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Comentarios fóra de lugar, Propostas culturais | Posted on 04-11-2010

 Está claro que o Sr. Vargas Llosa confunde o nacionalismo co imperialismo e/ou o colonialismo, cando define aquil coma “unha praga que enche de sangue a Historia”, pois quén tinguiu de sangue América: os imperialistas británicos, franceses e españois ou as nacións indíxenas que as poboaban e que foron case que exterminadas? Quen África, os colonialistas europeos ou as nacións nativas que vivían alí? Quen fixo e fai correr o sangue no Tíbet, os chineses ou os tibetanos? Quen no Sáhara, os españois e agora os marroquís ou os saharauís?

            En canto ó protagonista da súa última novela, seica o novo premio Nóbel (que NON o desexaba, e se sente tan incómodo coa pasta que lle caeu enriba e a que está a xerar o seu libro), manipulou dabondo a historia de Roger Casament. Mormente, o capítulo final da súa vida, cando se entregou á causa irlandesa e acabou sendo aforcado por independentista e homosexual.

            Joseph Conrad –cuxa obra está na base da de Vargas Llosa- si coñeceu a Roger Casament, e non tiña, ó parecer, a mesma opinión dil que o seu colega peruano. Nin tampouco Shaw, Yeats e Doyle, que intercederon por il pra que non fose executado: http://es.wikipedia.org/wiki/Roger_Casement

            En fin, que non serei eu dos que axude a engrosar, aínda máis, a conta bancaria do pobre Vargas Llosa e do seu nobre grupo editorial, non.

A Torre

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos alleos, Propostas culturais | Posted on 16-10-2010

 

“Este arcano representa el poder del fuego consumidor y purificador que destruye y barre hacia fuera lo viejo. La Torre del ego se tambalea hasta sus cimientos. Todo lo que intentamos guardar queda destruido y la supuesta seguridad del pasado queda irrevocablemente sacudida. Exige la comprensión de que todo lo que pasa en la vida viene del amor [¿apego?] eterno a la misma, e incluye oportunidades para aprender y descubrir. Este conocimiento de la verdadera naturaleza de los hechos nos permite reconocer los valiosos regalos que recibimos a través de las perdidas y las desilusiones dolorosas. Simboliza la destrucción implacable que llega desde el cielo. Es una energía absolutamente curativa; tal como es necesario extirpar del cuerpo aquello que lo enferma; de igual manera se necesita la destrucción de las relaciones y situaciones sin salida que impiden el desarrollo. Todo esto puede resultar muy hostil, pero el alivio automáticamente sucede al trauma.”

http://www.consultacartas.com/carta_tarot_la_torre.html

Branco María

Posted by Xoán Abeleira | Posted in Artigos de La Opinión de A Coruña, Propostas culturais | Posted on 13-09-2010

Malia ser eu rimbaudiana, buñuelianamente anticristián, hai tres cruces na Galicia perante as cales me axeonllaría de moi boa gana. A primeira, a dun cruceiro de pedra irto no Concello de Vimianzo, esquecido de todo, vestido de acensalí ó cabo dun carreiro inzado de silvas. A segunda, a do Cristo obreiro de Luís Seoane. A terceira beice o lar de Manuel Suárez, o carpinteiro que a tallou fendendo unha capa de magma. Unha obra, coido eu, que se cadra gabaría o irredutible Antoni Tàpies. Unha cruz, sinto eu, na que brúa todo o cerne da Biblia: dende a lama de Adán ata o sangue do Nazareno.

            Manuel Suárez (A Coruña, 1972) recoñécese crente. Cre no Creador, con maiúsculo, e asevera que o “creador”, entre aspas, “o artista ou o que for, está en conexión directa con Deus; é a súa canle, unha sorte de gorxa  divina, de teléfono, de reflectinte; un instrumento encargado de aportar o que o Creador, sen aspas, quere pór no mundo”. Secasí, coma auténtico crente, Suárez é un home ben sinxelo e humilde. Entregado ás súas dúas outras devocións: María, a súa compañeira, e mailos seus fillos.

            Manuel e María: os dous, na miña opinión, forman xa parte da historia da arte galega, pois il lle consagrou a ela –e ós froitos do seu ventre– unha suite de variacións en branco titulada A serie de María na que, dende o pasado 9 de setembro e ata o vindeiro 15 de outubro, poden vostedes aprofondar na galería cruñesa MoretArt. Quince pezas abstractas, informalistas, de técnica mixta nas que, como digo, Suárez atinxiu unha incrible variedade de tonalidades, escalas, tesituras, melodías e harmonías brancas. Todo un canto ós seus amores: ó carnal e ó espiritual. Non en van esas obras irmás pero distintas naceron a partir do gofrado dun veo de noiva. Veo que, simbolicamente, Suárez rachou pra tecelo de novo con infinidade de texturas… brancas. Coa propia multiplicidade desa cor tan simbólica.

            Quen acudan a mergullarse nesa lava luar acharán, ademais, un exemplar manuscrito dos quince poemas cos que a amiga, a cómplice de Manuel e de María, Dores Tembrás, dialogou co pintor mentres iste daba a luz a que, sen dúbida, é unha das súas obras máis auténticas e intensas. Máis real.

            Após ise milagre que, con outro titulado Horizontes, supón un fito innegable na súa andaina polo Alén, Suárez está a artellar outras dúas series paralelas, igual de atrevidas, igual de impactantes, e que tamén entrañan un avance claro. Borrón e conta nova. Rectificacións e Arquitectura son os seus nomes, e algunhas da segunda figuran tamén en “Blanco María medio tono” –o título da exposición.

O tema da primeira, explícame Suárez, “é, xaora, a do borrancho, a do risco, en ámbolos dous sensos do termo: rectificar unhas manchas previas con outras”, deixando discorrer a intuición. Por iso enxergo eu nesa serie unha certa afinidade coa obra pictórica de dous poetas: Victor Hugo e Henri Michaux. Un lirismo a secas, óseo, medular iste de Suárez, quen gusta fondamente da poesía e, asemade, asevera procurar o cascallo da pintura: “Cando traballo teño moi en conta os valores que me inculcaron os meus mestres; ensinanzas que me marcaron a lume e eu sigo a gardarrego, coma o respecto á profesión, a fe cega no debuxo, o aprender primeiro a facer pra logo desfacer, a adoración polo celme da pintura, fuxindo da moda, do comercial e do doado, aínda que non sempre o consiga.”

            Na etapa de Horizontes a arquitectura aparecía xa fundida coa paisaxe, igual que a figuración coa abstracción, nunha liña intermedia, ó xeito de Nicolas de Stäel. Pero agora, en Arquitectura, a relación entre esta e a pintura é o eixo da serie. Nela, por primeira vez, Suárez está a empregar “pranchas de aluminio coma soporte e parte integrante da peza, á procura dunha frialdade estética que, malia min, acaba sendo moi cálida”. Consecuencia, segundo il, dunha intensa contradición –ou síntese, quén sabe– persoal. “Cada vez acho máis paralelismo entre a miña vida cotiá e a creadora, pois as dúas me mallan da mesma maneira. Por exemplo: sempre me sentín coma un heavy con alma de lambido, e un lambido con alma de heavy. Ben, pois co meu labor acontece o mesmo: a miña alma tende cara á materia, ó barroco, á terra, ós pigmentos e ós materiais cálidos, mais a miña mente teima en acadar unha obra máis fría, máis plástica, máis sintética e minimalista.”

            Esa mesma esgazadura define o seu proceso. Suárez devece por unha “abstracción intelectual, perfecta”, que abrolle do acougo e do equilibrio. Pero “hei recoñecer que cada día son máis caótico e impulsivo, menos metódico”. O cal, secasí, il valora coma un progreso. “Antes ía cadro a cadro, paseniño. Cada peza había de ter un final. Agora non. Agora me guío máis pola obra, salto dunha serie a outra, deixo repousar máis os cadros, desboto o que non me convence sen mágoa ningunha. Talvez porque, ó peor, xa estou a medrar…”